ΘΕΜΑ ΚΟΙΝΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ

Το δημοσίευσα το 2008 στο πολύ καλό blog ΠΑΜΚ ΓΚΥΖΗ. Νομίζω ότι η επαλήθευση της προφητείας δεν ανάγεται στη σφαίρα της μεταφυσικής αλλά της απλής, κοινής λογικής.

ΟΠΙΣΘΕΝ ΟΛΟΤΑΧΩΣ

Θάχετε αντιληφθεί την αδυναμία που έχω στη νέα γενιά. Και όταν λέω νέα, συμπεριλαμβάνω με θαυμαστικά και τη νεώτατη, αυτή στην οποία ανήκει ο αγαπημένος μου ανηψιός Λεωνίδας.
Του Λεωνίδα λοιπόν δεν του αρέσουν και πολύ τα παραμύθια., τα βαριέται. Αγαπημένα θέματα άλλων παιδιών που έχουν ακούσει τις αυτοσχέδιες ιστορίες μου, τον αφήνουν αδιάφορο.
Πεισματωμένος από την αποτυχία μου να του προκαλέσω το ενδιαφέρον δοκίμασα κάτι άλλο. Του μίλησα για τη μυθική χώρα Αλαβανία. Μια και δεν έχω κάτι καλύτερο να γράψω, θα σας κουράσω και σας με την ίδια ιστορία. Κι όποιος αντέξει.
Ήταν που λέτε μια φορά κι έναν καιρό μια χώρα με το όνομα Αλαβανία. Για πολλά χρόνια της είχαν αλλάξει το όνομα και την λέγανε Ψωραλαβανία γιατί δεν είχε ψωμί να ζήσει τα παιδιά της που φεύγανε να βρουν την τύχη τους σε άλλες χώρες. Πολύ κοντά της είχε άλλες χώρες, την Ζιβκοβία, την Τσαουσεσκία, την Τιτοϊα και την Χοτζία που κάποιοι έλεγαν και ήταν πολλοί, ότι θα έπρεπε να αποτελέσουν παράδειγμα για την Ψωραλαβανία, αν ήθελε κάποτε να προκόψει και να ζήσει ο λαός της καλά. Μεταξύ αυτών που τα υποστήριζαν αυτά ήταν και ένας πολιτικός, ονόματι Ελάνο που ήταν καλός άνθρωπος και καλός αγωνιστής. Αγωνίστηκε κατά της στρατιωτικής δικτατορίας που ταλαιπώρησε την Ψωραλαβανία για εφτά χρόνια. Δεν ήταν ο μόνος καλός άνθρωπος και καλός αγωνιστής αλλά σίγουρα ήταν και τα δύο.
Πέρασαν λοιπόν τα χρόνια και η Ψωραλαβανία έγινε σκέτο Αλαβανία. Βοήθησε και η εξωτερική της πολιτική που από τη μια δημιούργησε και διατήρησε καλές σχέσεις με τις αραβικές και άλλες αδέσμευτες χώρες, ενώ από την άλλη μπήκε στην Ευρωπαϊκή Ένωση και έγινε εταίρος των ισχυρών, συμμετέχοντας στη λήψη αποφάσεων που αφορούσαν την οικουμένη ολόκληρη.
Αυτή η νέα κατάσταση είχε αντανάκλαση στη ζωή του λαού της Αλαβανίας. Σταμάτησε η μετανάστευση και πολλοί από τους μετανάστες γύρισαν πίσω, να ζήσουν και να δουλέψουν στην πατρίδα.
Εντωμεταξύ, οι γειτονικές χώρες Ζιβκοβία, Τσαουσεσκία, Τιτοϊα και Χοτζία διαλύθηκαν. Άλλη σε μια νύχτα, άλλη σε δύο, άλλη σε τρεις. Οι λαοί που τα επιτεύγματά τους, την αγάπη για τη χώρα τους και τη νέα συνείδησή τους εκθείαζε με ενθουσιασμό και απόλυτη σιγουριά, που δε σήκωνε αντίρρηση, ο κύριος Ελάνο, πανηγύρισαν για την πτώση και πολύ σύντομα άρχισαν να συρρέουν για καλύτερες μέρες στην πάλαι ποτέ Ψωραλαβανία. Η Αλαβανία κλήθηκε να διαμορφώσει μεταναστευτική πολιτική, όπως όλες οι μεγάλες, οι προνομιούχες χώρες του πλανήτη.
Οι δρόμοι γέμισαν αυτοκίνητα. Τα σπίτια ηλεκτρικές και ηλεκτρονικές συσκευές. Οι γειτονιές μαγαζιά. Οι πόλεις απόχτησαν πολυχρωμία και πολυφωνία από ανθρώπους με διαφορετικές εθνικές καταγωγές, με την ίδια όμως λαχτάρα για ζωή.
Βέβαια και τα προβλήματα πολλά. Ο κόσμος αλλάζει, οι δουλιές αλλάζουν, τα επαγγέλματα αλλάζουν. Ο ξέφρενος ρυθμός των αλλαγών τρομάζει και δημιουργεί ανασφάλεια. Το να έχεις μια ειδικότητα δε φθάνει. Πρέπει να ψάξεις που και πως θα την χρησιμοποιήσεις, αλλιώς θα πρέπει να την αλλάξεις ή να την συμπληρώσεις.
Την κατάσταση αυτή το συντηρητικό κόμμα που κυβερνάει δε μπορεί να την παλέψει γιατί είχε παραμυθιάσει τους οπαδούς του που έβλεπαν έντρομοι τις αλλαγές ότι θα τους προσφέρει ασφάλεια με τον παλιό, καλό τρόπο.
Το προοδευτικό κόμμα που κυβερνούσε και έχασε την εξουσία βλέπει πόσο δύσκολο είναι να εφαρμόσει τις αλλαγές που απαιτούνται για να ξεπεραστούν τα προβλήματα.
Ο λαός της Αλαβανίας δυσανασχετεί και απελπίζεται γιατί έχοντας περάσει αρκετά άνετα χρόνια περιμένει εύκολες λύσεις. Περιμένει σωτήρες, μάγους, θαυματουργούς.
Κι αφού αυτοί καίγονται ένας, ένας, έρχεται και η σειρά του κυρίου Ελάνο. Ο κύριος Ελάνο ευνοείται από τη συγκυρία και βλέπει στις δημοσκοπήσεις τα ποσοστά του να ανεβαίνουν. Θεωρεί ότι η πολιτική του δικαιώνεται και αισθάνεται μια απίστευτη ευφορία να τον κατακλύζει. Θέλει πια κυβέρνηση με πυρήνα την αριστερά.
Φροντίζει βέβαια να θέσει τα όρια της αριστεράς. Αριστερά δεν είναι το προοδευτικό κόμμα που κυβερνούσε. Υπονοεί ότι αριστερά είναι μόνο αυτός και μία άλλη αριστερά που έχει όμως το κουσούρι να διατυμπανίζει ότι ο κύριος Ελάνο δεν είναι αριστερός. Άρα μένει μόνος του να αποτελεί τον πυρήνα της κυβέρνησης που οραματίζεται.
Οι καιροί όμως δεν περιμένουν. Τα γεγονότα τρέχουν. Ο λαός και τα άλλα πολιτικά κόμματα αποφασίζουν να αναλάβει την διακυβέρνηση της Αλαβανίας ο κύριος Ελάνο με βοηθό του τον πολλά υποσχόμενο νεαρό κύριο Πρίτσα.
Ο λαός περιμένει τα θαύματα. Να ανέβουν οι μισθοί των 700€ αλλά να παραμείνουν ανοιχτές και ανταγωνιστικές οι επιχειρήσεις, να γίνει δωρεάν παιδεία χωρίς φροντιστήρια αλλά να δουλεύουν και οι φροντιστές, να προστατεύεται το περιβάλλον αλλά να χτίζουμε και όπου θέλουμε, να μη γίνουν ιδιωτικά πανεπιστήμια αλλά να μη φεύγουν και τα παιδιά στο εξωτερικό για να σπουδάσουν σε αυτά ακριβώς τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, να μειωθούν οι στρατιωτικές δαπάνες αλλά να βασίσουμε την εξωτερική πολιτική στον τσαμπουκά μας. Κοντολογής όλα να αλλάξουν χωρίς να αλλάξει τίποτα.
Ο κύριος Ελάνο ζαλίζεται. Θέλει να την βγάλει καθαρή με κάποιες θεσμικές αλλαγές αλλά αυτά τα κάναν κι άλλοι. Αναπολεί την παλιά, καλή εποχή που θαύμαζε και αποθέωνε την οικοδόμηση του σοσιαλισμού. Και τότε, μέσα στη μαυρίλα και απελπισία του πέφτει στα χέρια του το μπεστ σέλερ του κοσμολόγου Τζόρτζιο Μικέλε Σκιάνι «Όπισθεν ολοταχώς». Ο διάσημος κοσμολόγος υποστηρίζει ότι κάποια στιγμή το σύμπαν, μετά από αρκετά δισεκατομμύρια χρόνια, θα σταματήσει να διαστέλλεται και θα αρχίσει να συστέλλεται. Ο χρόνος θα γυρίσει πίσω, η εντροπία θα μειώνεται, οι γέροι θα γίνονται νέοι, οι κλανιές θα επιστρέφουν στις κολοτρυπίδες και ο σοσιαλισμός θα ξαναθριαμβεύσει ξεκινώντας από την πτώση του τείχους και καταλήγοντας στον τσαρισμό.Ο κύριος Πρίτσας θα ξαναγυρίσει στην κοιλιά της μανούλας του, το ΠΑ.ΣΟ.Κ. θα ξαναγίνει αριστερό αλλά ο κύριος Ελάνο δεν θα το παραδέχεται γιατί θα ξαναεκστασιάζεται από το θαύμα της οικοδόμησης του σοσιαλισμού και της νέας συνείδησης στη Σοβιετική Ένωση.
Υποσχέθηκα ότι δεν θα σας κουράσω. Υπάρχουν ένα καλό και ένα κακό σ’ αυτή την ιστορία. Το καλό είναι ότι πρόκειται για καθαρό παραμύθι. Το κακό είναι ότι δεν το πίστεψε ούτε ο ανηψιός μου ο Λεωνίδας.

Ευτυχισμένος γιατί είμαι ένας ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΖΟΥΤΖΕΣ.

Αναρτήθηκε από leon στις 2/13/2008 10:20:00 π.μ. 1 σχόλιο: Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΑΡΧΑΙΟ

Στο βιβλίο του "Καλλίπολις Ψυχή" ο Στέλιος Ράμφος αναλύει, ερμηνεύει και σχολιάζει την ΠΟΛΙΤΕΙΑ του Πλάτωνα. Πρόκειται για ένα ανυπέρβλητο, κατά την άποψή μου, μάθημα πολιτικής θεωρίας και σκέψης από την άποψη του ιδανικού το οποίον οφείλει να έχει κατά νου καθένας που νοιάζεται για την πρόοδο της Πολιτείας και όχι για το στενά ατομικά, επιμέρους συμφέροντα (βλέπε συντεχνίες κλπ.). Στον αντίποδα της Πολιτείας στέκεται ένα ασφαλώς μεγάλο βιβλίο, σε άλλη κλίμακα φυσικά από την Πολιτεία, ο ΗΓΕΜΩΝ του Μακιαβέλι που είναι πρακτικά το πιο σύγχρονο βιβλίο πολιτικής πρακτικής και δράσης από την άποψη ότι η λογική του Μακιαβέλι κυριαρχεί σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της εφαρμοσμένης πολιτικής.

Το πρώτο βιβλίο, δηλαδή η ΠΟΛΙΤΕΙΑ, λαμβάνει σαν προϋπόθεση ένα ιδανικό: Τον σωστά εκπαιδευμένο λαό που θέλει και γνωρίζει το συμφέρον της Πολιτείας και όχι της φατρίας του ή της φαμίλιας του. Το δεύτερο βιβλίο, ο ΗΓΕΜΩΝ,  λαμβάνει ως δεδομένο τον ανεκπαίδευτο λαό και συμβουλεύει τον ηγεμόνα πώς θα πράξει το καλύτερο δυνατό με βάση αυτό το δεδομένο.

Ο Πλάτων θεωρεί ότι ο βασιλιάς - ηγεμών πρέπει να είναι φιλόσοφος δηλαδή να συλλαμβάνει τις καθεαυτές έννοιες και ειδικά την καθεαυτή έννοια του καλού αποσκοπώντας στην καθολικότητα και όχι στην μερικότητα. Ο ηγεμών του Πλάτωνα αδιαφορεί για τα υλικά αγαθά και δεν καίγεται για την αναγνώριση του λαού, αντίθετα αγωνίζεται και κοπιάζει για την πρόοδο της πολιτείας.

Ο Πλάτων δεν είναι αφελής. Γνωρίζει τις δυσκολίες του φιλοσόφου - ηγεμόνος να παραμείνει συνεπής στον στόχο του. Αντιγράφω από το βιβλίο του Ράμφου : "Επειδή ακριβώς ο δήμος δεν καταλαβαίνει τον στόχο του φιλοσόφου, θέλει να τον στρέψει στον δικό του προσανατολισμό και το επιχειρεί μόλις αντιληφθεί χαρισματικό νέο, οπότε τον κολακεύει στο έπακρο για να τον κάνει δικό του. Τότε αρχίζει το δράμα της σχέσεως του φιλοσόφου με το πλήθος και με τον εαυτό του, το δράμα του ήθους και της αλήθειας. Διότι το δίλημμα είναι κατά βάθος : Θα ζήσει με την αλήθεια (αυτοσυνείδητα) ή με τις ψευδαισθήσεις (ασυνείδητα); Ο δήμος τον διεκδικεί επειδή αντλεί ηθικό κύρος από το ανάστημα του ηγέτη και βρίσκει στις αδυναμίες του ικανό διεκπεραιωτή των επιθυμιών του. Καθεστώς χωρίς ηγετική μορφή είναι εν τέλει άκυρο. Ποιο είναι το αδύνατο σημείο; Είναι ο ναρκισσισμός του χαρισματικού νέου που καθρεφτίζεται στον θαυμασμό του λαού σαν ιδανική ύπαρξη και αν μάλιστα τύχει να είναι ευγενής, ωραίος και πλούσιος γεμίζει ψευδαισθήσεις για τον εαυτό του, νομίζει πως είναι κάτι μοναδικό και άξιο να κυβερνήσει τους πάντες. Ο Πλάτων, είναι προφανές, έχει κατά νου τον Αλκιβιάδη. Η υποταγή των πάντων συνιστά την ύψιστη επιβεβαίωση του Εγώ, επιβεβαίωση εδώ ιδιαιτέρως ενδιαφέρουσα καθώς έρχεται έξωθεν και μεταβάλλει τον παραδιδόμενο στο πλήθος χαρισματικό νέο σε εκφραστή της ομάδος, πρωταγωνιστή του κοινωνικού εγωισμού, που ταλανίζει ως λαϊκισμός τις παραδοσιακές κοινωνίες, όπως η Ελλάδα, με τρόπο οδυνηρό επί αιώνες".

Ξέρω ότι κάποιοι θα δουν σαν σύγχρονη εκδοχή του χαρισματικού νέου που παραδέρνει μεταξύ φιλοσοφίας και φιλοδοξίας τον Αλέξη Τσίπρα αλλά εμένα αυτός ο παραλληλισμός μου φαίνεται εντελώς λάθος. Ο Τσίπρας είναι επικοινωνιακά χαρισματικός, είναι φιλόδοξος αλλά δεν διαθέτει στο παραμικρό φιλόσοφη σκέψη, ουδόλως δηλαδή ενδιαφέρεται για το σωστό και το αληθές. Ένας τέτοιος παραλληλισμός είναι απόλυτα θεμιτός για τον Ανδρέα Παπανδρέου, έτσι όπως τον έζησα στο ΠΑΣΟΚ, διότι δεν τον θαύμαζα πριν τον γνωρίσω, όντας παραδοσιακός αριστερός και προκατειλημμένος κατά των "αστών πολιτικών".

Το γεγονός ότι σήμερα ο Αλέξης Τσίπρας σχεδόν μονοπωλεί το πολιτικό παιχνίδι χωρίς να έχει ούτε κατά διάνοια σαν στοιχείο της "χαρισματικότητάς" του έστω και μόνο το ενδιαφέρον για το σωστό και το αληθές, δείχνει μέχρι πού μπορεί να κατρακυλήσει ο ανεκπαίδευτος λαός, ο δήμος, σε συνθήκες όπου η σαθρή Πολιτεία του καταρρέει. Και ο Πλάτων, με το βλέμμα σταθερό προς το ιδανικό, μοιάζει τόσο θλιβερά μόνος.   

ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΦΟΡΑ

Η παρακάτω ιστορική αναφορά είναι αφιερωμένη στη μνήμη του Παύλου Φύσσα, δολοφονημένου άναντρα από την εγκληματική ναζιστική οργάνωση Χρυσή Αυγή, πριν από δύο χρόνια. Σε δύο μέρες η σπείρα του Μιχαλολιάκου θα ζητήσει ψήφο στα πλαίσια μιας δημοκρατίας που την περιγελά και την ευτελίζει. Όποιος ανταποκριθεί στο κάλεσμα της κόλασης έχει ευθύνη.

Την Τρίτη, 10 Μάη του 1977 κυκλοφόρησε το πρώτο φύλλο της εφημερίδας της ΠΑΜΚ ΓΚΥΖΗ "Μαθητική Αντιπληροφόρηση". Σαν Εκδότης-Διευθυντής της εφημερίδας δηλώνεται ο Δημήτρης Κουφοντίνας. Το κύριο άρθρο έχει τίτλο "Η σημερινή κατάσταση του μαθητικού κινήματος και τα καθήκοντά μας". Η εφημερίδα εστιάζει σε δύο καθήκοντα : 1. Ανέβασμα του επίπεδου της συνδικαλιστικής δουλειάς μέσα στα σχολεία. 2. Αντιμετώπιση των φασιστικών προκλήσεων.

Στη σελίδα 3, μεγάλο άρθρο έχει τίτλο "Αντιφασιστικές επιτροπές-Θώρακας κατά του παρακράτους". Στο άρθρο αυτό αφού γίνεται αναφορά σε συγκεκριμένες ομάδες φασιστών που έκαναν επιθέσεις σε μαθητές, προτείνεται 1. να ξεκινήσει μια διαφωτιστική καμπάνια ενάντια στη φασιστική απειλή, 2. να απομονωθούν τα επικίνδυνα φασιστικά στοιχεία στα σχολεία, 3. να προστατευτούν οι δημοκράτες μαθητές όταν δέχονται προκλήσεις από τους φασίστες. Η εφημερίδα προτείνει την δημιουργία πλατιάς αντιφασιστικής επιτροπής στην περιοχή Γκύζη-Αμπελοκήπων από όλες τις προοδευτικές μαθητικές παρατάξεις.

Στο κάλεσμα της ΠΑΜΚ ΓΚΥΖΗ και της εφημερίδας "Αντιπληροφόρηση" για δημοκρατική-αντιφασιστική συνεργασία ανταποκρίθηκε θετικά μόνο η οργάνωση Π.Μ.Σ.Π., η ιδέα προχώρησε και αναλήφθηκαν κάποιες πρωτοβουλίες και δράσεις στην περιοχή.

Το φύλλο της "Αντιπληροφόρησης" υπάρχει και είναι στη διάθεση κάθε ενδιαφερόμενου.

ΑΠΟΚΡΥΦΙΣΜΟΣ

Σε όλους τους φίλους που με τίμησαν και με συγκίνησαν με τις ευχές τους, κάνω σήμερα ένα δώρο:

Δυο φράσεις που είναι γραμμένες σε απόκρυφο Ευαγγέλιο, σε απόκρυφο Κοράνι, σε απόκρυφες Βέδες, σε απόκρυφο Κομφούκιο, σε απόκρυφο κόκκινο βιβλιαράκι του Μάο, σε απόκρυφο "τι να κάνουμε" του Λένιν και δυστυχώς στα απόκρυφα πάρα πολλών.

&1
Να έχουν οι φίλοι σου και να έχεις φίλους.

&2
Δεν είμαι ο εξυπνότερος ούτε ο πιο αστείος, έχω όμως τους καλύτερους φίλους και είμαι ο ευτυχέστερος άνθρωπος του κόσμου.

ΡΕΤΡΟ;

Ανάρτηση στο blog ΠΑΜΚ ΓΚΥΖΗ το 2008.

Πέμπτη, 11 Δεκεμβρίου 2008

Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΝΟΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ Ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ

Μερικά πράγματα πρέπει να τα νοιώσεις για να τα ερμηνεύσεις. Να τα νοιώσεις βαθειά, τραυματικά. Μιλώντας για τη σημασία του νοήματος δε φιλοσοφώ ανέξοδα. Και οργίζομαι με αυτούς που δεν καταλαβαίνουν.

Ο συνασπισμός, κομμάτι και συνέχεια της παραδοσιακής μαρξιστικής αριστεράς, νοηματοδοτεί μέσω του κινήματος. Νόημα έχουν τα κινήματα, όχι ο στόχος τους. Με τις αφίσες του, τα κείμενά του, τα συνθήματά του, περνάει το μήνυμα, ιδιαίτερα στη νεολαία : η ζωή έχει νόημα και είναι ωραία όταν συμμετέχεις στα κινήματα. Και φυσικά η κορυφαία στιγμή είναι η εξέγερση.

Ο ειλικρινής άνθρωπος που νοηματοδοτεί τη ζωή του με το κίνημα φτάνει στα άκρα. Αυτό έκανε για παράδειγμα ο Κουφοντίνας, γι αυτό και η γενικότερη στάση του έχει ένα μεγαλείο. Τι κάνει όμως ο Συνασπισμός; Τι κάνουν οι Αλαβάνοι, οι Λαφαζάνηδες και οι Τσίπρες ;

Όταν έρχεται η εξέγερση και όλες οι συνέπειές της αυτοί δεν ξέρουν τίποτα. Αυτοί είναι με το κίνημα αλλά όχι με τη βία. Λες και το κίνημα, που ο τίμιος νεολαίος του Συνασπισμού τόχει αναγάγει σε νόημα ζωής, ακολουθεί τον κώδικα οδικής κυκλοφορίας!

Ποιος να ξεχάσει τον καιρό των συλλήψεων της 17 Νοέμβρη που οι συνασπιστές διαρρηγνύανε τα ιμάτιά τους και χαρακτήριζαν τους συλληφθέντες κοινούς ληστές και λωποδύτες, τρέμοντας την έστω και ελάχιστη συσχέτισή τους με την αριστερά!

Οι συνασπιστές, όπως και η συντριπτική πλειοψηφία των μαρξιστών αριστερών, έχουν βάλει στη θέση του Θεού το κίνημα. Οι τίμιοι θα συμπεριφερθούν σαν τους μάρτυρες ή τους φανατικούς ιεροεξεταστές. Οι άτιμοι σαν τους γραμματείς και τους φαρισαίους.

Και μην ξεχνιόμαστε. Το ΚΚΕ είναι το Βατοπέδι του μαρξιστικού χώρου!

Τελειώνω μ’ ενα στίχο από τραγούδι του Θεοδωράκη. Σ’ αυτό το δρόμο που διάλεξες να πας, πέρασα κι εγώ κάποια βραδιά...

Φιλελεύθερος τζουτζές

ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΣ

Μετά από συναντήσεις που είχαμε με τον Τ.Σέμπο και άλλους συναγωνιστές του αντιδικτατορικού αγώνα, προβληματίστηκα έντονα για τις μορφές πολιτικής οργάνωσης σήμερα που η ενεργός συμμετοχή των πολιτών στην αναστήλωση της χώρας μας, με ανασύνταξη σε πραγματικά νέα βάση της κοινωνίας μας, είναι πιο επιτακτική από ποτέ.

Η κρίση της πολιτικής είναι πασίδηλη, αν όμως πίσω και πριν από αυτό δεν δούμε την διαρκή κοινωνική και πολιτισμική κρίση θα καταλήξουμε και πάλι σε αδιέξοδο. Η υπερψήφιση του Λεβέντη ή η δημιουργία καινούργιων κομμάτων με οποιουσδήποτε στόχους που θα ζητήσουν την επιδοκιμασία ή ακόμη και την κινητοποίηση των πολιτών είναι φανερό ότι δεν λύνουν το πρόβλημα, για τον απλούστατο λόγο ότι καινοτόμες ιδέες και πραγματικές μεταρρυθμίσεις που θέτουν σε άμεση αμφισβήτηση τις υπάρχουσες κοινωνικές δομές, συνήθειες και αξίες, δεν προχωράνε χωρίς αλλαγή νοοτροπιών. Και αυτό ανεξάρτητα από μνημόνια, αντιμνημόνια, ευρώ, δραχμές ή γρόσια.

Πώς αλλάζουν οι νοοτροπίες; Η πρώτη και κύρια συνθήκη για να συμβεί αυτό υπάρχει και είναι η ίδια η κρίση. Η πίεση των πραγμάτων. Η πίεση των πραγμάτων που ή σε συντρίβει ή σε ατσαλώνει. Για να συμβεί το δεύτερο χρειάζεται πολύ δουλειά. Προσέξτε, δεν λέω αγώνας γιατί η λέξη αυτή έχει ταυτιστεί αποκλειστικά με κινητοποιήσεις, διαδηλώσεις, ΠΑΜΕ, αγανακτισμένους και κατασκηνώσεις σε πλατείες.

Μιλώ για πραγματική δουλειά, καθημερινή, δύσκολη, με ένταση πρώτα πνευματική και μετά ψυχική και σωματική. Ποια είναι αυτή η δουλειά και από ποιους μπορεί και πρέπει να γίνει;

Ξεκινώ από το δεύτερο σκέλος του ερωτήματος. Η δουλειά θα γίνει από ανιδιοτελείς εθελοντές που έχουν επίγνωση της κατάστασης που βρίσκεται η χώρα και το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να δοθούν οι σωστές απαντήσεις στα κύρια προβλήματα, με οποιοδήποτε κόστος ατομικό ή συλλογικό. Κάτι σαν εκείνους τους αντιδικτατορικούς αγωνιστές που αψήφησαν κίνδυνο ζωής και ελευθερίας  για να βοηθήσουν στην ανατροπή της χούντας, χωρίς να προσβλέπουν σε τίποτε άλλο ανταποδοτικό.

Και τώρα πάμε στο πρώτο σκέλος του ερωτήματος. Τι δουλειά θα κάνουν αυτοί οι ανιδιοτελείς εθελοντές; Το πρώτο είναι η συγκέντρωση και κατηγοριοποίηση των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν  η χώρα και η κοινωνία. Ζητήματα όπως:

• Η οργάνωση του κράτους χωρίς γραφειοκρατία, χωρίς διαφθορά, με αξιοκρατία, ορθολογισμό και αποδοτικότητα.
• Νομοθεσία και δικαιοσύνη αποτελεσματική, εφαρμόσιμη, χωρίς καθυστερήσεις και τήρηση των νόμων στο περίπου.
• Παιδεία σύγχρονη, ευέλικτη, προσαρμοσμένη στις ανάγκες και στις διαφορές κοινωνικών ομάδων, ατόμων, ηλικιών, περιοχών. Ιδιαίτερη έμφαση στην παιδαγωγική.
• Υγεία για όλους, χωρίς αποκλεισμούς, με ορθολογική κατανομή δαπανών μεταξύ Πρόνοιας, Ταμείων και Ιδιωτικής Ασφάλισης.
• Πρόληψη και μέριμνα για τα μεγάλα προβλήματα της εποχής, τις ψυχικές νόσους και τα ναρκωτικά.
• Εξυγίανση των Ταμείων και χειρισμός του συνταξιοδοτικού μέσα στα πλαίσια της πραγματικότητας, κατά τρόπο που να εξασφαλίζει μια αξιοπρεπή ζωή στην τρίτη ηλικία. Η πρόβλεψη θα πρέπει να γίνει για βάθος χρόνου ώστε να μπορούν να ενημερώνονται οι εργαζόμενοι και να παίρνουν αποφάσεις για τους τρόπους ασφάλισης που θα επιλέξουν.
• Βάση για την αντιμετώπιση των επιμέρους προβλημάτων είναι η ανάπτυξη . Για την ανάπτυξη χρειάζονται επενδύσεις και οι επενδύσεις θέλουν προϋποθέσεις και κανόνες που θα τηρούνται με συνέπεια.
• Η ανεργία είναι τεράστιο πρόβλημα διότι δε δημιουργεί μόνο δυσκολίες επιβίωσης και δημιουργίας οικογένειας αλλά έχει και βαθιές ψυχολογικές συνέπειες που δεν αντιμετωπίζονται μόνο με τα επιδόματα. Συμπληρωματικά με την αμειβόμενη απασχόληση που ασφαλώς πρέπει να διευρυνθεί, θα πρέπει να εξεταστεί και ένας αναβαθμισμένος ρόλος του εθελοντισμού.
• Η έρευνα στην Ελλάδα πρέπει να αναβαθμιστεί και να στηριχτεί με κίνητρα, όχι μόνο οικονομικά. Σπουδαίοι έλληνες επιστήμονες του εξωτερικού που από φιλοπατρία θέλουν να συμβάλουν στην κατεύθυνση αυτή αντιμετωπίζουν, εκτός από έλλειψη οργάνωσης και έλλειμμα ήθους των συναδέλφων τους που φοβούνται ότι θα χάσουν τις άκοπες προσόδους τους.

Τα προβλήματα αυτά και πολλά άλλα δεν θα τα λύσουν φυσικά εθελοντές που στερούνται ειδικών προσόντων. Θα προτείνουν σχέδια άνθρωποι που ήδη έχουν καταθέσει αξιόλογες προτάσεις, ακόμη και ολοκληρωμένα νομοσχέδια ή λύσεις που δεν προχώρησαν, κυρίως λόγω αντίδρασης από οργανωμένες συντεχνίες. Το δίκτυο των εθελοντών θα πρέπει να βρει τρόπους ώστε να γίνεται, με τις κατάλληλες επαφές, η συγκέντρωση των προτάσεων και η συμπόρευση των προτεινόντων ώστε οι προτάσεις να βρίσκονται συνέχεια στο προσκήνιο, πιθανόν συζητούμενες και βελτιούμενες, μέχρι να υιοθετηθούν από την συντεταγμένη πολιτεία.

Το δίκτυο των εθελοντών δεν θα έχει σχέση με συγκεκριμένα κόμματα ούτε θα μετεξελιχτεί σε κόμμα. Φυσικά τα κόμματα θα είναι ενημερωμένα για τις προτάσεις και η στάση τους απέναντι σε αυτές μπορεί να είναι θετική. Η ουσία για τους εθελοντές είναι η υλοποίηση και όχι απλά η ένταξη της πρότασης σε ένα πρόγραμμα.

Η επεξεργασία προτάσεων και η προβολή λύσεων είναι μια δυναμική διαδικασία. Μια πρόταση μπορεί να ξεπεραστεί από τις καταστάσεις ή από μια καλύτερη. Το δίκτυο των εθελοντών θα πρέπει να έχει συνεχώς ανοιχτά μάτια και αυτιά και κυρίως ανοιχτό μυαλό.

Αυτές είναι σε γενικές γραμμές οι απόψεις μου για ένα δίκτυο εθελοντών με κοινή συνισταμένη την λαχτάρα για μια Ελλάδα προηγμένη, δημιουργική και κοινωνικά συνεκτική.      

ΕΝΑ ΠΑΛΙΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ

Στις 3/12/2008 είχα αναρτήσει στο blog της ΠΑΜΚ ΓΚΥΖΗ, με το ψευδώνυμο Φιλελεύθερος Τζουτζές, μια παραλλαγή του γνωστού παραμυθιού του Άντερσεν. Επαναδημοσιεύω την εκδοχή μου μετά από εφτά χρόνια και την αφιερώνω στους λογικούς που δεν πίστεψαν ποτέ στα παραμύθια.

ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΑΚΙ ΜΕ ΤΑ ΣΠΙΡΤΑ

 

Κάπου, κάποτε, ζούσε ένα φτωχό κοριτσάκι με τους γονείς του σε ένα ξύλινο σπιτάκι που ήταν και η μόνη τους περιουσία. Οι γονείς ήταν αναγκασμένοι να δουλεύουν όλη μέρα σκληρά και άφηναν το φτωχό κοριτσάκι που το φώναζαν όλοι χαϊδευτικά τσούπρα, μόνο του στο σπίτι να κάνει κουμάντο.

 

Μια κρύα χειμωνιάτικη μέρα η τσούπρα κρύωνε πολύ και δεν ήξερε πώς να ζεσταθεί. Έψαξε στο σπίτι και βρήκε μερικά σπίρτα. Άρχισε να τ΄ανάβει για να ζεσταθεί αλλά του κάκου. Τα σπίρτα σώνονταν και ζεστασιά η τσούπρα δεν είχε. Σκέφτηκε τότε, σκέφτηκε πολύ και αποφάσισε να κόβει κομμάτια από το ξύλινο σπίτι και να τους βάζει φωτιά. Πραγματικά, έφτιαξε μια εντυπωσιακή φωτιά, με φλόγα που ολοένα και μεγάλωνε και το κοριτσάκι ενθουσιάστηκε. Είχε ήδη ζεσταθεί αλλά η χαρά της ήταν τόσο μεγάλη που ολοένα έκοβε κομμάτια και έριχνε στη φωτιά. Και ολοένα η φωτιά μεγάλωνε και ολοένα το σπίτι μίκραινε.

 

Τραγικός επίλογος: Όταν η φωτιά είχε γίνει πια τεράστια και η τσούπρα είχε τρελαθεί απ' τη χαρά της, σπίτι δεν υπήρχε. Και όταν οι γονείς γύρισαν αργά το βράδυ, βρήκαν την τσούπρα κοκαλιασμένη δίπλα σε ένα μικρό λοφάκι από στάχτες.