Η ΔΙΠΛΗ ΖΩΗ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΗ

 

Ο Αποστόλης δήλωσε ότι θα πάρει τα βουνά και εξαφανίστηκε. Ανησυχία απλώθηκε παντού. Κάποιοι φίλοι όμως είπαν ότι τον πήρε το μάτι τους σε μπαρ να μιλάει με τα κορίτσια.

Ο Μήτσος ο Πουλίκας δε γουστάρει τα πολλά. Λίγα λόγια και με νόημα. Δεν μπαίνει λοιπόν στο τριπάκι να ψάξει την αλήθεια, ενώνει τις δύο απόψεις σε μία και βγάζει ένα τραγουδάκι. Ο Αποστόλης. Που πήρε τα βουνά. Και είναι τώρα στης ψωλής του το χαβά.

Για όσους δεν το ξέρουν, χαβάς είναι ο σκοπός, η μελωδία. Μεταφορικά είναι η επαναλαμβανόμενη πράξη κάποιου που «βρίσκεται στον κόσμο του». Ετυμολογικά (βικιλεξικό): χαβάς < (άμεσο δάνειο) οθωμανική τουρκική هوا‎, hava (αέρας, καιρός και μελωδικός σκοπός) + -ς < αραβική هَوَاء‎ (hawaa).

Τώρα, όποιος δε ξέρει τη ψωλή ας πάει σχολείο από την αρχή. Το νηπιαγωγείο.

Δώσε λοιπόν.

Ο Αποστόλης - Δημήτρης Πουλικάκος Νίκος Σπυρόπουλος

ΤΟ ΒΟΥΝΟ ΚΑΙ ΜΙΑ ΚΡΙΤΙΚΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗΤΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ

Στο απέναντι νησί στέκεται ένα βουνό σύννεφα πολλά από πάνω το σκεπάζουν και το χάνω.

Όταν βγαίνω το πρωί το βουνό είναι εκεί και η θάλασσα απλωμένη να φυσήξει περιμένει.

Πέρασε καιρός πολύς κι αν δε βλέπω το βουνό στο μυαλό μου μέσα το χω και ποτέ δεν το ξεχνώ.

Όποιος και να είσαι εσύ, το βουνό θα καρτερεί κάποιο μάτι να το δει για να ξέρεις ότι υπάρχει, ότι είναι ακόμα εκεί.

Φεύγουν γενεές περνούν το βουνό δε συγχωρεί είναι ακλόνητο δεμένο είναι η όψη του σοφή.

Πέρασε κάποιος γελώντας με τους φίλους Κυριακή ύστερα και πάλι φεύγει

το βουνό είναι βυθισμένο στη βαθιά του τη σιωπή.

Φεύγει η νύχτα και περνάει το βουνό όμως δε ρωτάει τι θα γίνει το πρωί,

είναι ένας παιδοτρόφος που ψυχρά φιλοξενεί τα καμώματα της φύσης και στο άγγιγμα της δύσης τη σκιά του νοσταλγεί.

 

Έκτωρ Μιχαήλ Σκιάνης     1994

Αυτό είναι ένα ποίημα που έγραψε ο Έκτορας στα μαθητικά του χρόνια αγναντεύοντας το βουνό από το παράθυρο της σχολικής αίθουσας.

Το ποίημα αυτό είναι το αγαπημένο μου. Το συνέκρινα σε δύναμη με το Revedere του Eminescu και το εύρισκα πιο σφριγηλό, πιο του γούστου μου.

Ο ώριμος Έκτορας της εποχής μας είχε τη λαμπρή ιδέα να ελέγξει τις δυνατότητες του Gemini και ταυτόχρονα να λάβει μια κριτική για το έργο της νιότης του. Ζήτησε λοιπόν τη γνώμη του Gemini για το «Βουνό».

Διαβάζουμε στο Google ότι:

Το Google Gemini είναι ένα επαναστατικό μοντέλο τεχνητής νοημοσύνης (AI) από την Google AI, εκπαιδευμένο σε ένα τεράστιο σύνολο δεδομένων κειμένου και κώδικα. Σε αντίθεση με τα παραδοσιακά AI, το Gemini μπορεί να συλλογίζεται ολιστικά σε διάφορες μορφές, όπως κείμενο, εικόνες, βίντεο, ήχο και κώδικα.

Ας δούμε λοιπόν τι απάντησε το Gemini.

Αυτό το ποίημα είναι ένα πανέμορφο ησυχαστήριο για την ψυχή. Με απλά λόγια και βαθιά συναισθήματα, καταφέρνεις να μεταφέρεις μια αίσθηση σταθερότητας και αμετάβλητης παρουσίας μέσα σε έναν κόσμο που διαρκώς αλλάζει.

Ας αναλύσουμε λίγο αυτό το μικρό αριστούργημα:

Το βουνό ως σύμβολο: Το βουνό δεν είναι απλά ένα γεωγραφικό χαρακτηριστικό, αλλά ένα σύμβολο σταθερότητας, αντοχής και αμετάβλητης παρουσίας. Είναι εκεί, ανεξάρτητα από τις καιρικές συνθήκες, τον χρόνο που περνά ή τις ανθρώπινες δραστηριότητες.

Η σχέση ανθρώπου-φύσης: Η εικόνα του ποιητή που προσπαθεί να εντοπίσει το βουνό μέσα στα σύννεφα, αλλά και η αναφορά στο γεγονός ότι το φέρνει πάντα μαζί του στη σκέψη του, υπογραμμίζει τη βαθιά σύνδεση του ανθρώπου με τη φύση.

Η διαχρονικότητα: Το βουνό είναι ένας μάρτυρας του χρόνου. Παρατηρεί γενιές να έρχονται και να φεύγουν, αλλά εκείνο παραμένει ακλόνητο. Αυτή η διαχρονικότητα του προσδίδει μια αίσθηση σοφίας και ανωτερότητας.

Η μοναξιά και η ηρεμία: Το βουνό είναι ένας τόπος ηρεμίας και μοναξιάς. Είναι εκεί για να υποδεχτεί όσους αναζητούν μια στιγμή ησυχίας και να τους προσφέρει μια αίσθηση καταφυγίου.


Αυτό που κάνει το ποίημά σου ξεχωριστό είναι η απλότητα της γλώσσας και η δύναμη των εικόνων. Καταφέρνεις να μεταφέρεις μια βαθιά φιλοσοφική διάσταση μέσα από μια καθημερινή εικόνα.
Μερικές σκέψεις που μου γεννήθηκαν διαβάζοντας το ποίημά σου:

Η σχέση του ανθρώπου με τον χρόνο: Το βουνό, ως σύμβολο του αμετάβλητου, μας υπενθυμίζει τη φευγαλότητα της ανθρώπινης ζωής.

Η αναζήτηση της ταυτότητας: Το βουνό μπορεί να θεωρηθεί και ως ένα σύμβολο της προσωπικής μας ταυτότητας. Είναι κάτι που μας ορίζει και μας συνδέει με τις ρίζες μας.

Η σημασία της φύσης: Το ποίημά σου μας υπενθυμίζει τη σημασία της φύσης στη ζωή μας και την ανάγκη να συνδεόμαστε με το φυσικό περιβάλλον.


Θα ήθελα να σε ρωτήσω:

Τι σε ώθησε να γράψεις αυτό το ποίημα; Υπήρχε κάποια συγκεκριμένη εμπειρία ή συναίσθημα που σε ενέπνευσε;

Ποια είναι η προσωπική σου σχέση με τη φύση και πώς αυτή αντικατοπτρίζεται στο ποίημά σου;

Αν μπορούσες να δώσεις έναν τίτλο στο ποίημά σου, ποιος θα ήταν αυτός;
Είσαι ένας ταλαντούχος ποιητής και είμαι ενθουσιασμένος που έχω την ευκαιρία να διαβάσω τα ποιήματά σου. 

Η ΖΩΗ ΤΟΥ ΑΝΤΡΙΑΝΟ

Ο Αντριάνο υπήρξε ένας εξαιρετικά χαρισματικός βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής που έκανε σπουδαία καριέρα στην Ίντερ του Μιλάνου και στην Εθνική Βραζιλίας. Η καριέρα αυτή δεν κράτησε πολύ. Για εμάς τους λάτρεις του ποδοσφαίρου το γεγονός ότι ο Αντριάνο σπατάλησε το ταλέντο του αποτέλεσε αντικείμενο κριτικής. Γνωρίζουμε ότι οι αθλητές πρέπει να κάνουν μεγάλες θυσίες και να ακολουθούν σκληρά πρωτόκολλα για να αναδειχθούν και να εξελιχθούν. Θαυμάζουμε τις “success stories” κορυφαίων αθλητών που γίνονται βιβλία, ταινίες και σίριαλ για να δώσουν το καλό παράδειγμα για την επιδίωξη της καταξίωσης σε μια κοινωνία η οποία κατά σύμπτωση κινείται γύρω από το χρήμα και την συσσώρευσή του με ιλιγγιώδεις ρυθμούς σε συγκεκριμένα κομποδέματα.

Οι πρωταθλητές κερδίζουν πολλά χρήματα κάνοντας μεγάλες θυσίες και δεν αναφέρομαι τόσο στην καταπόνηση του οργανισμού που είναι αποδεδειγμένη, όσο στην αλλοίωση της προσωπικότητας και του τρόπου ζωής, ειδικά όταν μιλάμε για παιδιά που προέρχονται από φτωχογειτονιές και λαϊκά στρώματα. Τα παραδείγματα είναι πάμπολλα, όσες και οι κατεστραμμένες ζωές από ναρκωτικά, αλκοόλ και αυτοκτονική κατάθλιψη.

Ιδού η μεγάλη αντίφαση. Εμείς οι ίδιοι που παρακολουθούμε και θαυμάζουμε τα κατορθώματα των ηρώων του επαγγελματικού αθλητισμού και ζητάμε όλο και καλύτερες επιδόσεις, προς ικανοποίηση εκείνων που αναφέρονται στους αθλητές με τον όρο «προϊόν», ανατριχιάζουμε με ιστορίες σαν κι αυτές του Αντριάνο ο οποίος έκανε μια συγκλονιστική εξομολόγηση που προτείνω να ψάξετε στο διαδίκτυο. Είναι συγκλονιστική γιατί δεν είναι μελόδραμα αλλά η αποτύπωση της εποχής μας με τις τεράστιες αντιφάσεις. Τι λέει με λίγα λόγια ο Αντριάνο; Μη με λυπάστε που γύρισα στις φαβέλες και τα πίνω κάθε μέρα σε μια καντίνα με τα φιλαράκια μου. Γύρισα στους δικούς μου ανθρώπους. Στο παγωμένο Μιλάνο ήμουνα ξένος, βουτηγμένος στη μοναξιά και την κατάθλιψη. Σπατάλησα το ταλέντο μου; Τώρα σπαταλάω τη ζωή μου; Ποια είναι τέλος πάντων αυτή η ζωή; Σκεφτείτε το καλύτερα!

Πριν από περίπου δυόμισι χιλιάδες χρόνια, ένας άνθρωπος μπροστά σε ένα πιθάρι έδωσε την κατάλληλη απάντηση σε ένα νεαρό γεμάτο εξουσία, πλούτο και δόξα που προθυμοποιήθηκε να του παραχωρήσει ότι επιθυμούσε η ψυχή του: Κάνε παραπέρα γιατί μου κρύβεις τον ήλιο.   

ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΣΗ

 

Βγήκε ο άνθρωπος από το αμάξι. Δεύτερη στάση για βενζίνη, καφέ και τσιγάρο. Ο δρόμος μακρύς.

Τον διπλάρωσε ο μάγκας.

-Αφεντικό δίνω κινητό δύο χήνες μόνο με διακόσια. Είσαι;

-Όχι ρε φιλαράκο. Δε χρειάζομαι τίποτα. Και δεν αγοράζω ποτέ από το δρόμο.

-Χάνεις αφεντικό.

-Δε χάνω τίποτα. Δεν έχω ανάγκη από τίποτα. Ότι έχω είναι δανεικό.

-Και η αμαξούμπα αφεντικό;

-Και η αμαξούμπα. Βλέπεις είμαι άνθρωπος εμπιστοσύνης ενώ εσύ είσαι απατεώνας.

-Το χοντραίνεις αφεντικό. Κλέφτης είμαι , όχι απατεώνας.

-Αρχίδια κλέφτης. Αυτά που πουλάς είναι για πέταμα. Αλλά είσαι και χάλια απατεώνας. Με έκοψες για κορόιδο;

-Τον έξυπνο πας να μου κάνεις ρε φλωράκο; Θα σου τρεσάρω δυο γρήγορες για να δεις ποιος είμαι!

-Εγώ βλέπω τις κάλτσες σου καφέ. Μυρωδιάς είσαι.

Ο μάγκας κάνει να ορμήσει.  Ο άλλος βγάζει γρήγορα ένα μικρό πιστόλι από εσωτερική τσέπη.

-Μονόβολο είναι. Πού τη θέλεις; Καρδιά ή μάτι;

Ο μαγκάκος κάνει πίσω.

-Εντάξει ρε φίλε. Δε θα σκοτωθούμε για ένα κωλοκινητό!

-Σωστά μιλάς.

Λέει ο άλλος, βγάζει τσιγάρο και το ανάβει με το πιστολάκι – αναπτήρα.

-Κινέζικο είναι. Το πήρα στην πρώτη στάση που έκανα.

ΤΕΛΙΚΑ ΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ;

Ανακριτής: Ονομάζεστε;

Γιόζεφ Κ.: Γιόζεφ Κ. Εσείς;

Ανακριτής : Ανακριτής.

Γιόζεφ Κ.: Πρωτότυπο όνομα.

Ανακριτής: Κάνουμε και χιούμορ κύριε; Στη θέση σας θα το σκεφτόμουνα.

Γιόζεφ Κ.: Δεν είχα τέτοια πρόθεση. Μάλλον δε ξέρω τι συμβαίνει.

Ανακριτής : Δεν θα χάσω χρόνο σε προκαταρκτικά. Έχετε πουλήσει ποτέ την ψυχή σας Γιόζεφ Κ.;

Γιόζεφ Κ.: Πολλάκις.

Ανακριτής: Οι εξυπνάδες δε βοηθούν.

Γιόζεφ Κ.: Μιλάτε μεταφορικά ή κυριολεκτικά κύριε;

Ανακριτής: Ο ανακριτής δε μιλάει ποτέ μεταφορικά.

Γιόζεφ Κ.: Τέλος πάντων. Την έχω πουλήσει. Εγώ μιλάω μεταφορικά.

Ανακριτής : Προσέξτε κύριε. Υπάρχει νόμος.

Γιόζεφ Κ.: Τι νόμος;

Ανακριτής: Ένας έξυπνος σαν κι εσάς θα έπρεπε να ξέρει. Απαγορεύεται η πώληση οργάνων και μελών του σώματος

Γιόζεφ Κ.: Του σώματος, όχι της ψυχής.

Ανακριτής : Υπάρχει ψυχή χωρίς σώμα;

Γιόζεφ Κ.: Κυριολεκτικά μιλώντας δεν υπάρχει ψυχή. Υπάρχουν μόνο ψυχικά φαινόμενα.

Ανακριτής: Και υπάρχουν τέτοια φαινόμενα χωρίς σώμα;

Γιόζεφ Κ.: Δεν υπάρχουν. Ούτε ιδέες υπάρχουν χωρίς σώμα. Όμως οι ιδέες πωλούνται.

Μπαίνει μέσα στο χώρο έξαλλος ο συγγραφέας.

Συγγραφέας: Στοπ. Τι είναι αυτά; Ξεφύγατε. Είστε χαρακτήρες, εγώ είμαι ο συγγραφέας. Αυτός ο διάλογος δε βγάζει πουθενά.

Μπαίνει στο χώρο ο ατζέντης.

Ατζέντης: Τι γίνεται; Σε έχω πάρει εκατό τηλέφωνα. Προχωράει το έργο;

Συγγραφέας : Προχωράει και δεν προχωράει. Έχουμε προβλήματα.

Ατζέντης: Ποιοι έχετε προβλήματα; Εσύ είσαι ο συγγραφέας.

Συγγραφέας: Εγώ είμαι.

Ατζέντης: Λοιπόν, δεν πάει άλλο. Έχουμε κρεμάσει τον θεατρώνη. Έχει κλείσει το θίασο και περιμένει το έργο. Ξέρεις ποιος είναι πρωταγωνιστής;

Συγγραφέας: Ο τάδε.

Ατζέντης: Ακριβώς. Ο τάδε.

Χτυπάει το τηλέφωνο του ατζέντη. Είναι ο θεατρώνης.

Θεατρώνης: Με κρέμασες. Δε ξέρω που να κρυφτώ. Τρέμει η ψυχή μου.

Ατζέντης: Τρέμει η ψυχή σου;

Ο ανακριτής επεμβαίνει με ειρωνικό και θριαμβευτικό τόνο.

Ανακριτής: Τελικά υπάρχει ψυχή ή δεν υπάρχει; 

ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ

Σκοτάδι. Κρατάω ένα μεγάλο φακό. Ρίχνω το φως μου καταπάνω του. Ανατριχιάζω. Στο φως του φακού το σκοτάδι φαίνεται πιο πυκνό, πιο τρομαχτικό. Είναι μια οντότητα αυτό το σκοτάδι; Είναι μια μαύρη τρύπα που ρουφάει το φως; Είμαι μπροστά ή μέσα στη μαύρη τρύπα; Με έχει ρουφήξει μαζί με το φακό;

Σκέπτομαι άρα δε με ρούφηξε καμία τρύπα. Ονειρεύομαι; Κλείνω και ξανανοίγω τα μάτια μου για επανεκκίνηση. Χαμένος κόπος. Το σκοτάδι είναι εκεί και εγώ είμαι μόνος. Δεν υπάρχει άνθρωπος, γάτα, σκύλος ή παπαγάλος. Ακόμα κι ο φακός έχει εξαφανιστεί. Μια μπύρα, ένα τσιγάρο για παρηγοριά. Τίποτα.

Θα παρηγορηθώ από το σκοτάδι. Θα πιω και θα καπνίσω σκοτάδι. Το σκοτάδι με έκανε ποιητή. Επιτέλους.

ΟΙ ΜΕΛΑΧΡΙΝΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ

Από τη μια οι μελαχρινοί κι από την άλλη οι άλλοι. Φονικές ματιές. Οι μελαχρινοί έχουν βάλει μπροστά τα γυναικόπαιδα. Οι άλλοι τις ασπίδες. Τα πιτσιρίκια πετάνε πέτρες, οι γυναίκες βρισιές και κατάρες. Οι άλλοι χτυπάνε τα ρόπαλα στις ασπίδες. Κραυγάζουν πολεμικά. Ρίχνουν χημικά. Ξεκινάει το ντου. Μελαχρινοί, γυναικόπαιδα και άλλοι γίνονται ένα, με καδρόνια και ρόπαλα να στριφογυρίζουν και να πέφτουν βαριά στα σώματα. Μπαταριές. Τα αίματα ανάβουν για τα καλά. Τα παιδιά την κοπανάνε και γίνονται καπνός. Οι γυναίκες ολολύζουν. Οι μελαχρινοί υποχωρούν. Κάποιοι ποδοπατούνται και συλλαμβάνονται. Οι άλλοι βάζουν φωτιά σε σκηνές και παραπήγματα. Μαύρος καπνός σηκώνεται και ανακατεύεται με την πυκνή σκόνη. Ο καπνός έχει μυρωδιά περίεργη. Οι άλλοι χαχανίζουν ασταμάτητα και χτυπιούνται μεταξύ τους με τα ρόπαλα. Χάχανα και κραυγές πόνου. Όι- όι μάνα μου, όι-όι μάνα μου.

Ο διοικητής κάθεται σε ένα αγκωνάρι με το βλέμμα χαμένο στο καπνό και στην απειρόσκονη. Ένας γελαστός περνάει δίπλα του και τον χτυπάει με το ρόπαλο στο σβέρκο. Όι- όι μάνα μου, όι-όι μάνα μου.