ΧΑΟΣ

Φίλε Νίκο υπογράφεις ΧΑΟΣ. Γιατί; Υποψιάζομαι ότι προσπαθείς να το ελέγξεις. Συνέχεια μου αραδιάζεις καινούργιες θεωρίες. Ξέρε ότι το χάος δεν ελέγχεται. Μπορείς να κάνεις μακροχρόνιες προβλέψεις στατιστικού χαρακτήρα. Σαν άτομο δεν σε ωφελεί. Δεν οφείλεις τίποτα και σε κανένα. Άλλοι οφείλουν πολλά. Προσπαθούν να μας πείσουν με ανόητες θεωρίες. Πολιτική ορθότης. Ο ανάπηρος δεν είναι ανάπηρος, είναι άνθρωπος  με ειδικές ικανότητες. Ο άνθρωπος με ένα πόδι έχει την ικανότητα να ισορροπεί στο ένα πόδι. Ο παραπληγικός μπορεί να γίνει άσσος στο μπάσκετ με αμαξίδιο. Άμα δεν τον πεις ανάπηρο τον κάνεις άλλο άνθρωπο. Το αναπηρικό αμαξίδιο, αμαξίδιο με ειδικές ικανότητες. Αλλάζεις τις λέξεις. Ονόματα αλλάζουν οι απατεώνες.

Πάμε από την αρχή. Πολιτική ορθότης. Αυτοαναιρείται. Πώς; Να δεχτούμε την διαφορετικότητα. Ο τρελός δεν είναι τρελός, είναι ψυχικά διαταραγμένος. Μαζί του. Ο διαφορετικός είναι αδελφός μου. Αλλά ο ψυχικά διαταραγμένος δεν σέβεται την πολιτική ορθότητα. Το ίδιο κι εγώ. Μπορεί να τα λέει όπως γουστάρει. Συνεπώς η πολιτική ορθότητα καταργείται. Παύει να είναι κανόνας. Κάθε κανόνας έχει εξαιρέσεις. Συνεπώς οι διαφορετικοί είναι εξαιρέσεις του κανόνα. Μα έτσι απομονώνονται! Την πίττα ολάκερη και το σκύλο χορτάτο Νίκο; Οι νέοι άλλο πράγμα, οι γέροι χωριστά, όποιος τους θέλει αντάμα πληρώνει ακριβά. Όλοι αντάμα; Χορτοφάγοι και μπριζολάκηδες, κυριλέ και μπαχαλάκηδες, βάζελοι και γαύροι, ρώσοι και αμερικάνοι, ορθόδοξοι και ανορθόδοξοι; ΧΑΟΣ. Ας αφήσουμε καλύτερα οι μεν τους δε στην ησυχία τους. Λέω τώρα. Βάλτε το μυαλό σας να δουλέψει.

Μυαλό. Μέχρι πότε; Αλτς. Χάος. Θυμάστε τον  Κεβορκιάν. Δόκτωρ Θάνατος. Μηχανή συμπόνιας. Ανιδιοτελώς. Δωρεάν απαλλάσσεσαι. Εσύ και οι συγγενείς. Τώρα στην Ελβετία. Σε ξαποστέλνουν με πισίνες, χορούς και τραγούδια. Δε μένει κληρονομιά. Τα τρώει η κλινική. Κρίμα. Προτιμότερη μια γερή δόση ινσουλίνης. Βάλε να παίζει και κάτι λαϊκό. Αυτή η νύχτα μένει βρε αδερφέ!  

ΟΙ ΤΣΟΓΛΑΝΟΙ

Στο στιλ και στη μνήμη του ασύγκριτου Νίκου Τσιφόρου

Ο ήλιος βούτηξε πίσω από τα χαμηλά τα όρη στα δυτικά του λεκανοπέδιου και άφησε πίσω του τις μαβιές λουρίδες της χαρμολύπης. Στο μικρό γηπεδάκι της γειτονιάς τα φώτα άναψαν. Τα καλόπαιδα παίζανε μονό δυο ώρες τώρα. Οι ίδιοι και οι ίδιοι κάθε μέρα. Σήμερα όμως είχε σκάσει και ένα παλικαράκι, λίγο σα ζαβό, αδύνατο, με ξεχειλωμένη φόρμα και παπούτσια αθλητικά της συφοράς. Το παλικαράκι δεν έπαιζε. Καθότανε απέξω και κοίταζε.

Κάποια στιγμή τέλεψε το μονό και ένα από τα καλόπαιδα έκανε να φύγει. Πού πας ρε Νώντα, έχουμε κι άλλο. Δεν μπορώ, έχω δουλειά. Τότε ο ψηλός από την παρέα γύρισε απογοητευμένος προς το Σαράντο που περίμενε υπομονετικά. Ρε φιλαράκο, εσύ ξέρεις να μπιστάς την μπάλα; Κάτι ξέρω. Παίζεις; Παίζω.

Κάνει ο φουκαράς ο Σαράντος να μπει στο παιχνίδι, να σου από μακριά ο Παναγιώτης , άλλος λεβέντης της παρέας. Έλα ρε μαλάκα Πάνο και το μαλακισμένο ο Νώντας πήγε να μας χαλάσει το παιχνίδι. Ο ψηλός στράφηκε στο Σαράντο· φιλάρα συγνώμη, κάτσε έξω. Άλλη φορά. Μα εγώ ήρθα πρώτος, τόλμησε να πει το παιδάκι ο Σαράντος. Δε βλέπεις ότι είμαστε παρέα; Του λέει ένα βλογιοκομμένος κόπανος. Κάνε τη βόλτα σου και έλα αύριο.

Ο Σαράντος έψαξε τη ξεχειλωμένη τσέπη του και έβγαλε ένα τσαλακωμένο πενηντάρικο. Να παίξουμε στοίχημα. Ο ψηλός κάγχασε· σοβαρολογείς τώρα; Ναι. Πενήντα βάζω εγώ, πενήντα κι εσείς. Φτιάξτε ομάδα. Ο νικητής τα παίρνει.

Οι κόπανοι κοίταξαν ο ένας τον άλλο και μπήξανε τα γέλια. Καλά τότε. Μαζέψανε ένα πενηντάρι, πήρανε και το πενηντάρι του Σαράντου και τα δώσανε στον Παναγιώτη. Πάνο κάτσε έξω, θα τελειώσουμε πατ-κιουτ. Μετά πάμε για μπύρες.

Τα καλόπαιδα φτιάξανε καλού-κακού μια δυνατή τετράδα και αφήσανε τα λιμά στο Σαράντο. Το παιδάκι πήρε ήσυχα τη μπάλα και στάθηκε έξω από το τρίποντο. Προτείνω. Σούταρε ρε μάστορα. Σουτάρει ήρεμα ο Σαράντος και η μπάλα πάει μέσα άγλυφτο. Παίρνει τη μπάλα και αρχίζει. Με τα πολλά και με τα λίγα το παιχνίδι πάει στο 18-0 για την ομάδα του Σαράντου. Να τα μπασίματα, να τα καρφώματα, να τα τρίποντα, το ζαβό τους ξεκώλιασε. Το παιχνίδι ήτανε στα εικοσιένα αλλά τα καλόπαιδα και πρώτος ο ψηλός βρίσκουν ευκαιρία, βήματα, δεν είναι βήματα, άντε γαμήσου, το πλακώνουνε στα μπουνοκλωτσίδια το παιδάκι το Σαράντο, παίρνουν τα λεφτά και φεύγουνε.

Την άλλη μέρα τα ίδια. Οι τσόγλανοι στο γήπεδο με γέλια και χαρές, να σχολιάζουνε τα χθεσινά και να γελάνε με το παιδάκι το ξυλοφορτωμένο και κλεμμένο. Και κει κατά το σούρουπο, την ώρα που ανάβανε τα φώτα στο γηπεδάκι, σκάει μια τετράδα μελαχρινά παιδιά σκληρά, αντιμαλέοι[1]  ντούκοι, με φανέλες αμάνικες, βερμούδες, οι τρεις παπούτσια πάνινα βρώμικα και ο τέταρτος ξυπολυταριό. Κάτι πήγε να πει ο ψηλός, δεν πρόλαβε. Έπεσε ξύλο ανελέητο για το παιδάκι το Σαράντο, οι αντιμαλέοι  ζητήσανε επιτακτικά και τα λεφτά του παιδιού, οι δαρμένοι τσόγλανοι μάζεψαν κάνα ογδοντάρι και δώσανε την μπάλα για να ξεχρεώσουν.

Την άλλη μέρα, την ώρα που ο ήλιος βουτούσε πίσω από τα χαμηλά όρη αφήνοντας πίσω του τα χρώματα της χαρμολύπης και τα φώτα στο γηπεδάκι ανάβανε, το παιδάκι ο Σαράντος έκανε χαλαρά σουτάκια μόνο του.

 

---

[1] Από το τραγούδι άντι μάλε τσικουλάτα τσίκι νταμ.

Ο ΓΕΡΟΣ ΚΑΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ

 

Λουκάς και Χρήστος κάθονται στο τραπεζάκι έξω από το μπακάλικο – γλυκιά υπόμνηση παλιών εποχών – του Αριστείδη. Αυτός είναι που φέρνει προϊόντα κρητικά και περίφημες ρακές. Τα δύο γεροντάκια κουτσοπίνουν από νωρίς.

Ο ήλιος έχει ανέβει και τους ζεσταίνει τα κεφάλια αλλά τούτοι δε λένε να το κουνήσουν. Πού και πού λένε μια κουβέντα. Χρήστο, εμένα μου ήρθε ο λογαριασμός και πρέπει να φεύγω. Ο λογαριασμός; Για ότι έκανα μια ζωή.

Αριστείδη, δυο ρακές.  Και μετά· δεν έχει τελειώσει η ρακή Λουκά, μη βιάζεσαι. Δε βιάζομαι, ο χρόνος βιάζεται. Θέλει να με εκδικηθεί. Δε θα του το επιτρέψω. Πώς δηλαδή; Προσεύχομαι. Ο Χρήστος γέλασε. Εσύ δεν ήσουνα ποτέ θρήσκος. Δεν έχει σημασία, πάντοτε προσευχόμουν.

Ο ήλιος δεν παίζει. Ο ιδρώτας στάζει από το μέτωπο. Οπωσδήποτε βοηθάνε κι οι ρακές. Ο Αριστείδης φέρνει άλλες δύο. Τραβηχτείτε πιο πέρα, θα σας ζεματίσει ο ήλιος. Δεν έχει σημασία, ο Λουκάς φεύγει Αριστείδη. Κάτσε να κεράσω δυο ρακές ακόμα.

Ο ήλιος μετράει τον χρόνο. Ο χρόνος μετράει εμάς. Όταν σηκωθούμε από τις καρέκλες μας, θα κοιτάξουμε πέρα. Το ρολόι τρέχει. Ο δικός μας χρόνος κρύβεται μέσα μας και τραβάει σαν αφηνιασμένο άλογο. Ο Λουκάς ανυπομονεί να πάρει το μήνυμα. Ο Χρήστος όχι.

Ο ήλιος, το μπακάλικο και εμείς τα γεροντάκια. Το ρολόι δεν έχει σημασία. Θα συνεχίσει να τρέχει.  

Ο Χρόνος και η Τέχνη

 

«…Ολόκληρος ο πληθυσμός μιας πόλης εξαφανίζεται, άλλοι τους αντικαθιστούν, μα κι αυτοί είναι περαστικοί· πάνε κι έρχονται. Σπίτια, σειρές σπιτιών, δρόμοι, χιλιόμετρα από πεζοδρόμια, σωροί τούβλων, πέτρες. Αλλάζουν χέρια. Πρώτα αυτός ο ιδιοκτήτης, ύστερα ο άλλος. Λένε ότι ο ιδιοκτήτης δεν πεθαίνει ποτέ. Κάποιος άλλος παίρνει τη θέση του, όταν εκείνος πάρει το μήνυμα για την αναχώρηση. Αγοράζουν πληρώνοντας χρυσάφι κι όμως το χρυσάφι παραμένει στα χέρια τους. Πρέπει να υπάρχει κάποιο κόλπο σ’ αυτή τη συναλλαγή. Κάτι που συσσωρεύτηκε μες στις πόλεις και ξεθώριασε μες στους αιώνες…»

Διαβάζω από τον Τζόις. Οδυσσέας, μετάφραση Σωκράτης Καψάσκης, εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ, σελίδα 202. Βλέπω τη μεγάλη εικόνα. Μεταφορά. Η εικόνα είναι στιγμιότυπο. Ο χρόνος παγώνει. Τη μεταφορά όμως τη χρησιμοποιούμε αναφερόμενοι σε κάποιο ζήτημα. Τότε ό χρόνος είναι απαραίτητος. Το ζήτημα είναι πάντα σε εξέλιξη. Η εικόνα μετασχηματίζεται. Όταν λείπει η φαντασία δεν μπορείς να αντιληφθείς τη μεταφορά. Βοηθάει ίσως περισσότερο να πεις «μη βλέπεις το δέντρο, δες το δάσος». Το δέντρο και το δάσος μεταβάλλονται, όπως και οι πόλεις. Αλλάζουν και οι ιδιοκτήτες αλλά η ιδιοκτησία παραμένει. Μέχρι να. Έτσι κι αλλιώς ο χρόνος είναι η τέταρτη διάσταση. Οφείλεις να τον σεβαστείς και να τον συμπεριλάβεις.

Ο Πικάσο είναι ζωγράφος. Δεν είναι απλά ένας τεχνίτης, είναι δημιουργός. Ο δημιουργός αγωνιά, είτε είναι καλλιτέχνης είτε επιστήμονας. Θέλει να συμπεριλάβει τον χρόνο στο έργο του. Όχι μόνο την εντύπωση της κίνησης αλλά και το αποτέλεσμά της. Ακόμη και την κίνηση του συναισθήματος. Οι Δεσποινίδες της Αβινιόν.

«…Τόσο στην τέχνη όσο και στην επιστήμη είναι πανάρχαια η αναζήτηση νέων τρόπων αναπαράστασης της πραγματικότητας. Η προσπάθεια αυτή καρποφορεί τη στιγμή που γεννιέται η δημιουργία, τότε που τα σύνορα των γνωστικών πεδίων καταρρέουν και κάποιες έννοιες της αισθητικής αποκτούν μέγιστη σημασία. Για να κατανοήσει κανείς αυτό το φαινόμενο πρέπει να διερευνήσει τη φύση της δημιουργικής σκέψης.

Η σχετικότητα και οι Δεσποινίδες αποτελούν την αντίδραση δύο ανθρώπων – του Αϊνστάιν και του Πικάσο, παρά τη γεωγραφική και πολιτισμική τους απόσταση – στις κοσμογονικές αλλαγές που σάρωναν την Ευρώπη…»

 Αϊνστάιν – Πικάσο, ο Χώρος, ο Χρόνος και η Ομορφιά. Arthur Miller. Εκδοτικός Οίκος Π.ΤΡΑΥΛΟΣ. Μετάφραση Σπύρος Πιέρρης.

Ο ΦΑΝΤΗΣ ΜΠΑΣΤΟΥΝΙ ΑΝΕΒΗΚΕ ΤΑ ΣΚΑΛΙΑ

Κλεμμένο. Τι λες; Το είπε Αυτός. Αυτός έγραψε: ο άσσος μπαστούνι ανέβαινε τα σκαλιά. Σου μοιάζει για το ίδιο; Είναι μια άθλια απομίμηση. Μπορούν να με κατηγορήσουν; Το παράπτωμα είναι ηθικό. Για ποιον; Θυμάσαι τον Σαββόπουλο με το ντιρλαντά; Θυμάμαι. Και τι έγινε; Έδωσε λεφτά στον Καλύμνιο. Μα Αυτός είναι πεθαμένος. Υπάρχουν κληρονόμοι. Πιθανόν. Αν τα ζητήσουν θα τα πάρουν. Από πού; Από τις εισπράξεις μου. Έχεις τρελαθεί εντελώς. Και γιατί το έκανες; Για να έχω μια βάση.

Μια βάση. Ο φάντης μπαστούνι ανέβηκε τα σκαλιά. Τον είδα σαν φάντη μπαστούνι. Φάντης από το εμφαίνομαι. Ας καγχάσω. Από το fante το ιταλικό, infant ισπανικό, infans λατινικό. Νεαρός πρίγκιπας. Πρίγκηψ και πτωχός. Νεαρός πρίγκιπας εμφανίστηκε σαν φάντης μπαστούνι. Αφού ανέβηκε τα σκαλιά. Μάλιστα. Σαν Φαντομάς. Fantôme . Από την αρχαία γαλλική fantosme, εκ της λαϊκής λατινικής fantauma, παραλλαγή του φάνταγμα,  ιωνική απόδοση της αρχαίας ελληνικής φάντασμα.

Vive le Wictionnaire! Εξυπνάκιας. Το φάντασμα από το εμφαίνομαι αλλά και το φαντάζομαι. Φαίνεται σε αυτούς που μπορούν να το φανταστούν. Συγγενές με το φάσμα. Άλλο τούτο! Ποία η σχέσις τους; Φαινομενικώς καμία. Ο Φαντομάς ειδικεύεται στην εξαφάνιση. Εξαφανίζεται χωρίς ίχνη. Τον βλέπεις και μετά δεν τον βλέπεις. Υπάρχω λες κι ύστερα δεν υπάρχεις. Ζαν Μαρέ. Ωραίες εποχές. Το Μαραί με αι. Άλλη αίσθηση. Τώρα όλα ίσιωμα. Μαρέ ή δε μαρέ. Δε μαρέ μωρέ! 

ΣΤΑ ΠΕΝΑΛΤΙ

Πέναλτι. Των ποινών η έσχατη. Για σφάλμα βαρύ. Εντός περιοχής. Εβδομηνταπέντε τοις εκατό γκολ. Θυμάμαι τον Λουκανίδη. Σπάνια το έχανε. Τον είδα κάποτε. Με τις Σέρρες. Η μπάλα στο κάθετο δοκάρι. Και τον Ντέταρι θυμάμαι. Η μπάλα στα δίχτυα. Εγγυημένα. Πάνε αυτά. Τώρα τα βάζει ο Εραμούσπε.

Ο Περικλής, ο γιατρός, έστησε τη μπάλα στα έντεκα βήματα. Το γήπεδο επαρχιακό και άδειο. Στο τέρμα ο Ιορδάνης ο φοιτητής. Ψηλός και άχαρος που λέγαμε τα χρόνια εκείνα. Η μπάλα στα δίχτυα. Εγώ ούτε που πρόλαβα να κουνηθώ. Δέκα φορές στις δέκα έσκυψα για να μαζέψω τη μπάλα από το βάθος της εστίας. Έτσι τα λέγανε οι σπίκερ τα χρόνια τα παλιά. Στη λογοτεχνική καθαρεύουσα.

Ο γιατρός δεν άφησε τον θρίαμβο να του ελευθερώσει το συναίσθημα. Το κράτησε μέσα του, όπως έκανε πάντα. Εδώ είχε τον έλεγχο. Αλλού δεν τον είχε. Τα χρειαζότανε αυτά τα δέκα επιτυχημένα πέναλτι. Παυσίλυπο. Αν ήταν μπροστά η Ασπασία θάταν καλύτερα. Μα δεν ήταν. Δεν του πήγαινε να της πει να παρευρεθεί.

Με το Μάριο τα βρήκε σκούρα. Εφτά στα δέκα έκαστος. Κοντά στο μέσο όρο. Όχι δέκα-δύο που διάλυσε τον Ιορδάνη. Αλλά πώς να το κάνουμε, ο Μάριος ήταν παιχτούρα.

Η έρευνα που έκανε η ομάδα της Ασπασίας αφορούσε την ποιότητα των υπόγειων νερών. Ο Ιορδάνης και ο Μάριος ήταν φοιτητές της. Ο Περικλής άντρας της. Αυτός έφτασε στο χωριό το πρωί. Η Ασπασία είδε το αμάξι από μακριά. Ένοιωσε ένα σφίξιμο. Ήταν καλά με την ομάδα της. Οι φοιτητές σκιζόντουσαν στη δουλειά και ήταν ευχάριστοι στην παρέα. Η φρεσκάδα, η σπίθα και η τόλμη της νιότης. Απελευθέρωση και ξεγνοιασιά.

Είχαν νοικιάσει μια αγροικία, έκαναν το ένα δωμάτιο γραφείο και στα άλλα δύο δωμάτια είχαν βολευτεί ο Μάριος με τον Ιορδάνη και μόνη της η Ασπασία που περίμενε τον Περικλέα.

Μόλις έφτασε ο Περικλής έριξε μια ματιά στα απλωμένα ρούχα και σα να δυσανασχέτησε. Του φάνηκε πως ήταν παρείσακτος, ξένο σώμα σε τούτη τη χαρούμενη ομάδα. Μίλησε με τη γυναίκα του και τα παιδιά και μετά αμέσως πέταξε την ιδέα των πέναλτι.

Δεχτήκαμε ξέροντας ότι ήταν μια πρόκληση, ένα γάντι στο πάτωμα. Μια μονομαχία για την τιμή και την υπεροχή.

Ειλικρινά προσπάθησα αλλά μου ήταν αδύνατο να αποκρούσω τα σουτ του Περικλή. Άλλο πήγαινε ψηλά, άλλο χαμηλά, στη γωνία, στη μέση, παντού όπου δεν ήμουνα εγώ. Χλόμιασα. Καλά που δεν ήταν μπροστά η Ασπασία. Βέβαια ο Περικλής θα εύρισκε τρόπο να με κοροϊδέψει μετά μπροστά της. Τελευταία ελπίδα ο Μάριος, μήπως και του έκοβε τη φόρα.

Ο Μάριος τα κατάφερε. Ισοπαλία. Παράταση δεν δόθηκε γιατί φοβόταν ο Γιάννης το θεριό και το θεριό τον Γιάννη. Κάπως το φχαριστήθηκα κι εγώ.    

ΣΤΑΔΙΟ REM

 

Φοβάμαι; Τον θάνατο; Φοβάμαι τον θάνατο τον δικό μου ή τον θάνατο των δικών μου; Αυτόν που περιμένω και δεν τον βλέπω  όταν φτάνει ή εκείνον που τον παρακολουθώ τη στιγμή του θριάμβου του; Φοβάμαι την αναμονή του θανάτου ή την διαδικασία του; Η αναμονή με αγχώνει και η διαδικασία με φλομώνει. Μιλάω για τον θάνατο σα να τον καλοπιάνω. Σκέψεις μεταξύ ύπνου και ξύπνιου. Στάδιο REM. Γιατί δεν είμαι καλός άνθρωπος; Γιατί σκέφτομαι πρώτα τον εαυτό μου; Οι καλοί άνθρωποι δεν σκέφτονται πρώτα τον εαυτό τους; Σκέφτονται πρώτα τον εαυτό τους αλλά σκέφτονται και το δίκαιο. Δεν σκέφτομαι το δίκαιο όταν θέλω να πεθάνω πρώτος για να μην πονέσω από τον χαμό αυτών που αγαπάω; Δεν το σκέφτεσαι ότι θα πονέσεις αυτούς που αγαπάς; Τότε να παρακαλάω να πεθάνουν εκείνοι πρώτοι; Είναι δίκαιο αυτό; Στάδιο REM.

Στάδιο REM. Εγώ και Αυτό μαζί. Παλεύουν και με διεκδικούν. Ποιον διεκδικούν; Την ασώματη κεφαλή. Αυτόν που ονειρεύεται χωρίς να κοιμάται. Αυτόν που σκέφτεται χωρίς συνέχεια, κβαντικά. Τα κβάντα είναι σφαίρες, οι σκέψεις είναι σφαίρες. Πιστεύω πώς είμαι ακόμα ζωντανός. Σίγουρος δεν είμαι. Ξεχάστε με να σας ξεχάσω. Έτσι θα αναπαυτώ. Θα πάψω να περπατάω ανάμεσα στα μνήματα και να αναρωτιέμαι για τους νεκρούς. Υπάρχουν; Δεν υπάρχουν; Ανυπαρξία δεν υπάρχει χωρίς την ύπαρξη. Ακολουθεί την ύπαρξη ή συνυπάρχει με αυτήν όπως μας διδάσκει η διαλεκτική; Και τι είναι η διαλεκτική, μέθοδος ή απάτη; Είναι κολοσσός ο Χέγκελ ή απατεώνας; Αν έχει δίκιο ο Πόπερ είναι απατεώνας, αν δεν έχει, τότε ο Πόπερ μπορεί να κατηγορηθεί για συκοφαντική δυσφήμηση. Κάποιο δικαστήριο θα τον έβαζε φυλακή. Πόσα χρόνια θα έκανα φυλακή αν με λέγανε Πόπερ; Στάδιο REM. Κοίταξε να συνέλθεις. Έχω οριακή διαταραχή προσωπικότητας; Είναι μόνο μια ταμπέλα. Αύριο θα αλλάξει. Αύριο δεν θα υπάρχω, θα σεργιανάω σαν φάντασμα, σαν πνεύμα ή ;

Μπορώ να διαλέξω. Να γίνω ουδέτερη στάχτη και φευγάτα αέρια. Να γίνω λίπασμα για τα φυτά. Ή να γίνω πέταγμα του όρνιου. Διαλέγετε και παίρνετε. Στάδιο REM.