ΤΟ ΒΟΤΣΑΛΟ

 

Τον Μίλτο δεν τον πήρε από κάτω. Έτσι έλεγαν οι δικοί του και οι φίλοι του που περίμεναν ότι μετά το ατύχημα τα πράγματα θα ήταν δύσκολα.

Ο Μίλτος και η Μαρία γνωριζόντουσαν από παιδιά. Δεκαπέντε χρόνια ήταν μαζί, από τα δεκαπέντε τους. Αυτοκόλλητοι. Μαζί στη δουλειά στο ταχυδρομείο, μαζί στο σπιτάκι της Πανόρμου, μαζί στις μεγάλες βόλτες με την χιλιάρα.

Έκαναν παρέα με όλον τον κόσμο, πρόσχαρα παιδιά, ανοιχτά, με τα τραγούδια τους, τις κιθάρες, τις μπύρες και τα τσίπουρα, τα τσιγαριλίκια όταν έπρεπε, έτοιμοι να συντρέξουν τον καθένα που ζητούσε ένα χέρι για βοήθεια. Ένα χέρι ζητούσε ο άλλος, τέσσερα του πρόσφεραν. Γι αυτό τους αγαπούσαν οι πάντες.

Τη μέρα του ατυχήματος η χιλιάρα λαμποκοπούσε. Ο Μίλτος την πρόσεχε πολύ. Ούτε γρατζουνιά δεν είχε η μηχανή. Και σαν οδηγός ήταν μάγκας. Δεν οδηγούσε ποτέ πιωμένος και όταν μπλέκανε σε τίποτε γλέντια, ξεραινόντουσαν στον ύπνο και συνεχίζανε τη βόλτα μετά, με το κεφάλι καθαρό.

Τη μέρα εκείνη γύρναγαν από τη δουλειά και είπαν να περάσουν μια βόλτα από την Πεντέλη, να αράξουν και να δουν τα χρώματα από το ηλιοβασίλεμα. Στην επιστροφή για το σπίτι η χιλιάρα πάτησε λάδια και έφυγε απ’ τον δρόμο. Ο Μίλτος έπεσε στο συρματόπλεγμα και δεν έπαθε σχεδόν τίποτα, η Μαρία χτύπησε στην κολόνα και το παλιό κράνος δεν άντεξε.

Στην κηδεία ο Μίλτος έμεινε αμίλητος και αδάκρυτος. Χαιρέτησε με ευγένεια όλους, τους πολλούς, που πήγαν να αποχαιρετήσουν το Μαράκι. Γύρισε μετά στο σπίτι, μάζεψε τα ρούχα και τα πράγματα της αγάπης του και τα έβαλε σε δυο μεγάλες κούτες για να τα δώσει. Τις φωτογραφίες τις τυπωμένες τις μάζεψε σ’ ένα κουτί, μαζί μ’ ένα στικάκι που είχε όλες τις ηλεκτρονικές. Αυτά τα ανέβασε στο πατάρι. Ήπιε ένα μπουκάλι τσίπουρο και κοιμήθηκε.

Την άλλη μέρα πήγε στη δουλειά και μετά πέρασε από το μάστορα που είχαν μεταφέρει τη χιλιάρα. Σε μια βδομάδα η μηχανή ήταν έτοιμη.

Η ζωή του Μίλτου μπήκε ξανά στις ράγες της, σα να μην είχε βγει ποτέ από αυτές. Σπίτι, δουλειά, βόλτα με τη χιλιάρα. Υιοθέτησε και μια μικρή σκυλίτσα, την Ραλού που την κουβάλαγε πάντα μαζί του σ’ ένα μάρσιπο.

Και τα χρόνια πέρασαν. Οι βόλτες με τη χιλιάρα, πότε σε βουνό, πότε σε θάλασσα, με τον Μίλτο να παίρνει μαζί του την Ραλού, την κονσέρβα της, μια μπύρα, καφέ και νερό και να βγάζει τη νύχτα σε υπνόσακο, μαζί με τη σκυλίτσα του. Το πρωί, με το που χάραζε, έκανε μια βόλτα με τη Ραλού και μετά ανέβαιναν στη χιλιάρα για τη δουλειά.

Εκείνο τη νύχτα την είχαν βγάλει στην παραλία. Το πρωί ο Μίλτος μπήκε να βουτήξει τα πόδια στη θάλασσα και η Ραλού τον ακολούθησε όπως πάντα. Το νερό ήταν καθαρό, κρυστάλλινο. Σε μια στιγμή ο Μίλτος κοντοστάθηκε και κοίταξε τον βυθό. Ξεχώρισε ένα βότσαλο. Έσκυψε, το ‘πιασε και το στέγνωσε τρίβοντάς το πάνω στο ρούχο του. Το έβαλε στην τσέπη του και φώναξε την Ραλού να φύγουνε.

Εκείνη τη μέρα δεν πήγαν στη δουλειά. Γύρισαν στο σπίτι και ο Μίλτος κατέβασε την κούτα από το πατάρι. Έψαξε και βρήκε το βότσαλο. Ένα βότσαλο σχεδόν δίδυμο με κείνο που μάζεψε στη θάλασσα, μαζεμένο κι αυτό πριν περίπου δέκα χρόνια από την  παραλία της Χηλής στην Αλεξανδρούπολη. Το είχε βρει η Μαρία που του άνοιξε την παλάμη και το άφησε μέσα. Ήταν ένα ωραίο βότσαλο σε σχήμα καρδιάς.

Έβαλε τα δυο βότσαλα, το ένα δίπλα στ’ άλλο, στο κομοδίνο. Ήπιε μισό μπουκάλι ουίσκι και κοιμήθηκε, έναν ύπνο βαρύ και πηχτό. Το πρωί πήγε την Ραλού στον φίλο του τον Σπύρο, το μάστορα με το συνεργείο, και τον παρακάλεσε να του την κρατήσει για κάνα-δυο μέρες. Ο Σπύρος δέχτηκε ευχαρίστως και δεν έκανε άλλες ερωτήσεις γιατί ήταν άνθρωπος διακριτικός.

Ο Μίλτος γύρισε στο σπίτι, ήπιε τα υπόλοιπο ουίσκι και άνοιξε δεύτερο μπουκάλι. Κοιμήθηκε και το βραδάκι ξεκίνησε για Λαύριο. Έφτασε στο λιμάνι και οδήγησε μέχρι την προβλήτα. Άφησε τη χιλιάρα, έβγαλε το μπουκάλι το ουίσκι και το άδειασε γρήγορα. Ανέβηκε στη μηχανή και μαρσάρισε με μανία. Στο βάθος του σκοτεινού ορίζοντα έλαμπε μια μεγάλη καρδιά.

Το πρωί ένοιωσε μια γλώσσα να του γλύφει το πρόσωπο. Πήγε ν’ ανοίξει τα μάτια του και το φως τον τύφλωσε. Με κόπο ξεχώρισε τα γαλάζια μάτια του Σπύρου που τον κοίταζαν. Ο ήλιος, ο φίλος και ο σκύλος του ήταν εκεί. Μια καινούργια μέρα ήταν εκεί. Ανασηκώθηκε στο παγκάκι. Πάμε για καφέ;

Είπε.

Ο ΧΡΟΝΟΣ ΤΟΥ ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΥ

 

Μοιραίος ο χρόνος του απολογισμού μιας ζωής. Φτάνει την στιγμή που η σχέση σου με τους άλλους βρίσκεται σε οριακό επίπεδο. Λίγοι που σε πάνε και τους πας, κάποιοι που σε πάνε και δεν τους πας, άλλοι που τους πας και δεν σε πάνε και πολλοί που δεν σε πάνε και δεν τους πας.

Ο απολογισμός γίνεται για εκείνους που τους πας και δεν σε πάνε. Και γιατί απολογισμός; Γιατί όταν σώνεται η επιθυμία για δράση, όταν σβήνει η φωτιά, σε απασχολεί μόνο ο καπνός. Για τον καπνό συζητάμε.

Τι έκανες σωστά και τι λάθος; Αλήθεια, υπάρχει αλήθεια σε αυτή την κρίση; Υπάρχει γενικά αλήθεια; Είχαν δίκιο οι εμμονικοί με την απόλυτη αλήθεια Σωκράτης και Πλάτων ή μήπως ο Πύρρων που γελούσε όταν άκουγε για αλήθεια; Η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση, είναι δηλαδή σχετική; Αν είναι σχετική, τότε δεν είναι αλήθεια, είναι κάτι άλλο.

Ο παρατηρητής επηρεάζει το είναι και το γίγνεσθαι. Κβαντική φυσική και έτσι. Αφορά τα σωματίδια, δηλαδή την έσχατη αλήθεια της ύλης. Αν η έσχατη αλήθεια αλλοιώνεται από τον παρατηρητή και αν χωρίς παρατηρητή δεν υπάρχει γεγονός, τότε πιάσε τ’ αυγό και κούρεφ’ το.

Είναι και η σχετικότητα και όλος αυτός ο χαμός με τα συστήματα αναφοράς. Τρέχω μπροστά με την λαμποργκίνι μου με τρακόσα και με ακολουθεί μια φεράρι πάλι με τρακόσα. Σε σχέση με την λαμποργκίνι η φεράρι είναι ακίνητη και τούμπαλιν. Αν το μυαλό μου τρέχει με τρακόσα, βγάζει την φουλαριστή φεράρι ακίνητη, σε αντίθετη περίπτωση η φεράρι περνάει από πάνω μου και με ισοπεδώνει.

Αυτός είναι ο απολογισμός. Ή τον αφήνεις να σε ισοπεδώσει ή τρέχεις να ξεφύγεις. Για την αλήθεια μη μιλάς, όπως θα έλεγαν και οι Πυξ Λαξ με νότες.

Η ΠΟΛΑ, ΤΟ ΚΑΡΤΕΛ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΒΟΥΡΟΔΑΓΚΑΝΕΣ

 

Η μέρα ξεκινάει από τη νύχτα. Και η νύχτα, τώρα που φύγανε η Νάτη και η Κλοντέλ για διακοπές, δεν περνάει.

Τα αρπαχτικά είναι ανήσυχα τη νύχτα. Ψάχνουν τα θηράματα. Για την Πόλα, όταν φεύγουν οι φίλες της, είμαι το υποκατάστατο του θηράματος. Δε με αφήνει να κοιμηθώ, ούτε να ησυχάσω. Κολλάει τη μουσούδα της στη μύτη μου ερεθίζοντας τον αλλεργικό βλεννογόνο των ματιών μου, μου τραβάει μια ξεγυρισμένη δαγκωνιά στο χέρι και με αναγκάζει να σηκωθώ από το κρεβάτι, να πάρω το τάμπλετ και να περιμένω στην πολυθρόνα του καθιστικού ώστε να αράξει και αυτή στην άλλη πολυθρόνα και να με αφήσει – που λέει ο λόγος – στην ησυχία μου.

Σε κάνα μισάωρο ξαναγυρνάω στο κρεβάτι αλλά τα καλά κρατάνε λίγο. Η Πόλα επιστρέφει και η ιστορία επαναλαμβάνεται τουλάχιστον πέντε-έξη φορές τη νύχτα.

Πέντε και μισή το πρωί φτιάχνω καφέ, ανακουφισμένος που ξημερώνει, έστω και χωρίς να έχω κοιμηθεί. Στις έξι παίρνω μήνυμα από το μεξικάνικο καρτέλ που του πλένω τα ρούχα. Η Πόλα έχει πέσει για ύπνο.

Στις εννιά παίρνει τηλέφωνο ο Κιτσολάκης, ο εγχώριος πελάτης του καρτέλ. Με θέλει για να πάμε με το υδροπλάνο του στη Μύκονο. Εκτός από κοκό έχει και τουριστικές επιχειρήσεις όπου δυστυχώς εμπλέκομαι κι εγώ με το πλυντήριό μου.

Να του πεις του Νικόλα του Κιτσολάκη ότι είσαι άυπνος όλη νύχτα; Δε σφάξανε, γιατί σε σφάξανε. Πάμε στη Μύκονο, κατευθείαν στο Nick the Freak, το wine bar με τα χρυσά καλαμαράκια και τις πλατινένιες καβουροδαγκάνες. Φυσικά τον λογαριασμό τον πληρώνει με ευχαρίστηση ο Νικόλας γιατί το μαγαζί είναι δικό του. Εγώ βοηθάω στο πλύσιμο και έχω λανσάρει και το σλόγκαν «δεν πληρώνετε κύριοι το φαγητό αλλά την εμπειρία». Εννοείται ότι το σλόγκαν είναι μούφα γιατί το να χαλάς ένα μισθό ερευνητή για το τίποτα δεν αποτελεί εμπειρία για τους λεφτάδες. Αποτελεί τρομαχτική εμπειρία για τον ερευνητή αλλά ποιος από αυτούς τους κακόμοιρους πλησιάζει!

Σπάζω την καβουροδαγκάνα με το ειδικό εργαλείο και ανατριχιάζω. Σκέφτομαι ότι πανεύκολα κάποια μέρα μπορεί να σπάσει έτσι το δικό μου το κεφάλι και πάει το μυαλό μου στην Πόλα που δεν έχει υπομονή να με περιμένει πάνω από λίγες ώρες. Η καημένη δεν ξέρει πού έχει μπλέξει. Αντίθετα, σε μας τα δίποδα είναι γνωστό ότι πρώτα σε αυτές τις περίεργες καταστάσεις την πληρώνουν τα κατοικίδια, σαν προειδοποίηση για τους κτήτορες.

Τελειώνουμε με τις δαγκάνες χωρίς να μιλήσουμε σχεδόν καθόλου. Είμαι σε αναμμένα κάρβουνα. Μια τέτοια μέρα μπορεί να έχει οποιαδήποτε εξέλιξη. Προσπαθώ να κρατήσω την ψυχραιμία μου φιλοσοφώντας: του καβουριού το μέλλον ήταν προδιαγεγραμμένο, το δικό μου παίζεται, άρα είμαι σε πλεονεκτική θέση. Από την άλλη η αγωνία είναι μεγαλύτερο μαρτύριο.

Μην τον υποτιμάτε τον Κιτσολάκη, είναι μετρ της ψυχολογίας. Είναι συνεχώς ανέκφραστος αλλά σε μετράει και σε αναλύει με χειρουργική ακρίβεια. Ξέρει για παράδειγμα πολύ καλά ότι η στάση που του ζητώ ευγενικά να κάνουμε στην Αίγινα, καθώς επιστρέφουμε, δεν είναι για να δω τον αγαπημένο μου βαφτισιμιό αλλά για να ανάψω λαμπάδα στον Άγιο Νεκτάριο που έμεινα ακόμη μια μέρα ζωντανός. Εννοείται ότι περνάω και από τον βαφτισιμιό, δεν είναι να λες ψέματα σε αυτούς τους ανθρώπους.

Πριν αποχωριστούμε, ο Κιτσολάκης με χτυπάει φιλικά στην πλάτη. Εκείνο το δευτερόλεπτο που περνάει και δεν έχω φάει σφαίρα μετά το φιλικό χτύπημα, το κεφάλι μουδιάζει.

Άλλη μια μέρα στη δουλειά πέρασε. Η νύχτα είναι της Πόλας.    

 

ΕΞΥΠΝΟ ΔΑΣΟΣ: ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑ ΚΑΙ ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Πριν περίπου ένα χρόνο και συγκεκριμένα στις 5 Αυγούστου του 2021, δημοσιεύθηκε στο blog άρθρο μας με τίτλο «ΑΝΤΙΠΥΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ,  ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΚΑΙ ΕΥΘΥΝΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ». Το άρθρο έτυχε καλής υποδοχής και αναδημοσιεύθηκε από LIFO, Times News και  από το blog Δράση για μια  Άλλη Πόλη των Βριλησσίων.

Στα πλαίσια μιας γενικότερης αναφοράς στα θέματα που σχετίζονται με την πρόληψη και την αντιμετώπιση των πυρκαγιών, δόθηκε ιδιαίτερο βάρος στις καινούργιες τεχνολογίες και δυνατότητες που πρέπει να αξιοποιηθούν για το μεγάλο αυτό ζήτημα. Παραθέτουμε το σχετικό απόσπασμα:

«…Αναφερθήκαμε ήδη στην συνεργασία ερευνητών του Πανεπιστημίου CarlosIII της Μαδρίτης με τις επιχειρήσεις Telefónica Digital España, Dronitec S.L. και Divisek Systems για την δημιουργία ενός αυτόματου συστήματος πυροπροστασίας δασών που θα είναι σε θέση να υποστηρίξει τις μονάδες πυρόσβεσης ώστε να μειωθεί με ασφάλεια ο χρόνος αντίδρασης μέσω της παροχής πληροφορίας σε πραγματικό χρόνο για την εξέλιξη της πυρκαγιάς. Οι συνεργαζόμενοι φορείς και ερευνητές περιγράφουν στην ιστοσελίδα της GSMA το σύστημα, υπογραμμίζοντας ότι δοκιμάστηκε με επιτυχία (GSMA Internet of Things Case Study - How Cellular Technology Enables Anti-Fire Drones). Η λύση του Διαδικτύου των Πραγμάτων – ΔτΠ (Internet of Things –IoT) αξιοποιεί την υποδομή των τηλεπικοινωνιακών πύργων, την σύνδεση της κινητής τηλεφωνίας σε πραγματικό χρόνο και τα ΣμηΕΑ. Παρουσιάζεται σχηματικά στην εικόνα 3 και συνίσταται στα εξής: Αισθητήρες θερμότητας, καπνού, ανέμου κλπ επάνω στους τηλεπικοινωνιακούς πύργους. Αυτοί οι αισθητήρες μπορούν να εντοπίσουν φωτιά σε ακτίνα 15km.

Όταν οι αισθητήρες εντοπίζουν πιθανή πυρκαγιά, αποστέλλεται σήμα συναγερμού στο drone με τις συντεταγμένες του ύποπτου σημείου. Οι συντεταγμένες υπολογίζονται βάσει των θέσεων των πύργων όπου είναι τοποθετημένοι οι αισθητήρες. Ο συναγερμός ενεργοποιεί ταυτόχρονα την βάση του drone ώστε να ανοίξει αυτόματα και το ίδιο το drone να πετάξει στην υποδειχθείσα θέση πυρκαγιάς για να την επιβλέψει και να αποκομίσει πληροφορία. Αυτή η πληροφορία μεταδίδεται σε πραγματικό χρόνο μέσω του δικτύου κινητής τηλεφωνίας της Telefónica (3G ή 4G) στο κέντρο επιχειρήσεων.

Το κέντρο επιχειρήσεων θα έχει πλέον τα δεδομένα ώστε να πάρει καλύτερες αποφάσεις και να στείλει την κατάλληλη ομάδα με τον σωστό εξοπλισμό για την κατάσβεση της πυρκαγιάς και παράλληλα να μειώσει τους κινδύνους για το προσωπικό. Η ομάδα πυρόσβεσης θα έχει την δυνατότητα να τηλεκατευθύνει το drone για να ελέγξει και άλλες περιοχές, εκτός της προδιαγεγραμμένης διαδρομής. Μετά την λήξη της αποστολής του, το drone γυρίζει στη βάση του για φόρτιση ώστε να είναι σε ετοιμότητα για την επόμενη αποστολή. Είναι προφανές ότι η τεχνολογία κινητής τηλεφωνίας προσφέρει μεγάλα πλεονεκτήματα στο σύστημα διότι εξασφαλίζει τη μετάδοση της πληροφορίας στο κέντρο επιχειρήσεων και επιτρέπει την τηλεκατεύθυνση του drone. Η πιλοτική εφαρμογή έδειξε ότι η τεχνολογία αυτή:

ü  Προσφέρει την απαιτούμενη δυνατότητα για την ομάδα πυρόσβεσης σε ότι αφορά το βίντεο συνεχούς ροής (video streaming) – ακόμη και όταν η κάλυψη είναι μόνο 3G.
ü  Λειτουργεί άριστα σε ανοικτό περιβάλλον, ανεξαρτήτως καιρικών συνθηκών.
ü  Προσφέρει την απαιτούμενη ασφάλεια επικοινωνίας που είναι απαραίτητη για τέτοιες κρίσιμες καταστάσεις.
ü  Υπάρχουν μονάδες ΔτΠ και πιστοποιημένο φάσμα για την τηλεφωνική σύνδεση.»

Σήμερα η Vodafone Ελλάδας διαφημίζει έντονα στα Μέσα την πρωτοβουλία της για το «έξυπνο δάσος». Μιλάει για μια πιλοτική πρωτοβουλία που θα τεθεί σε εφαρμογή για διάστημα 12 μηνών στην Πάρνηθα. Ας δούμε πώς την περιγράφει η ίδια η εταιρία:

«H Vodafone Ελλάδας παρουσιάζει το πρώτο «έξυπνο» δάσος της Ελλάδας στην Πάρνηθα. Το Smart Forest, χρησιμοποιώντας τις τεχνολογίες και το δίκτυο της Vodafone, θα μπορεί να εντοπίσει γρήγορα και έγκαιρα τυχόν πυρκαγιά και να στείλει ειδοποίηση στις αρχές. Με τη συγκεκριμένη πρωτοβουλία, η Vodafone δείχνει στην πράξη πώς οι τεχνολογίες της μπορούν να συμβάλουν στην προσπάθεια για την αντιμετώπιση της κλιματικής κρίσης, αλλά και της πράσινης μετάβασης της Ευρώπης με κοινωνικά ισότιμο τρόπο.

Αξιοποιώντας το Vodafone Green Network, τεχνητή νοημοσύνη, κάμερες τελευταίας τεχνολογίας και αισθητήρες, δημιουργήθηκε μία τεχνολογική λύση που θα προσφέρει νέες δυνατότητες, όπως αυτόματο εντοπισμό καπνού. Σε συνδυασμό με το Vodafone ΙοΤ, οι λειτουργίες της λύσης της Vodafone περιλαμβάνουν τη δυνατότητα καταγραφής των αλλαγών στη θερμοκρασία του περιβάλλοντος σε ακτίνα πολλών χιλιομέτρων, αναγνώριση των λόγων για την οποία αυτή συμβαίνει, καταγραφή διάφορων περιβαλλοντικών δεικτών, όπως είναι το επίπεδο υγρασίας και η ατμοσφαιρική πίεση κ.α. Εντοπίζοντας μία πυρκαγιά στο αρχικό της στάδιο, η λύση ενεργοποιεί συναγερμό και αποστέλλει την ακριβή τοποθεσία, αλλά και εικόνα από το σημείο της φωτιάς στον χειριστή του κέντρου ελέγχου που είναι στην μορφή web-based εφαρμογής, προσβάσιμης από παντού.

Με τη χρήση του κατάλληλου εξοπλισμού, των δεδομένων και των ενδείξεων που συλλέγονται κι ενός έξυπνου αλγορίθμου, το σύστημα αντιλαμβάνεται τον κίνδυνο και σημαίνει συναγερμό. Αυτό συμβαίνει, όταν για παράδειγμα η θερμότητα παρουσιάζει αύξηση και ο αλγόριθμος αντιλαμβάνεται από τα δεδομένα ότι υπάρχει πυρκαγιά. Παράλληλα, μία κάμερα μπορεί να αναγνωρίσει την ένδειξη καπνού σε κάποιο σημείο και να το επιβεβαιώσει, στέλνοντας εντολή σε άλλη κάμερα να εστιάσει στο σημείο .Έτσι, ενεργοποιεί το αντίστοιχο σήμα και στέλνει εικόνα και τοποθεσία σε ειδική πλατφόρμα. Ανάμεσα στα σημαντικά πλεονεκτήματα της συγκεκριμένης λύσης συγκαταλέγονται: α) ο εντοπισμός ακόμα και περιορισμένων εστιών φωτιάς σε πολύ μεγάλες αποστάσεις β) ο εξαιρετικά ταχύς εντοπισμός, συνήθως πριν η φωτιά γίνει ορατή από τα οπτικά μέσα γ) η δυνατότητα εντοπισμού της εστίας όλο το 24ωρο ακόμα και σε εντελώς μηδενικά επίπεδα φωτισμού.

Πρόκειται για μία πιλοτική πρωτοβουλία που αναπτύσσεται και θα τεθεί σε εφαρμογή για διάστημα 12 μηνών στην Πάρνηθα. Φιλοδοξία της Vodafone είναι να μπορέσει να αξιοποιηθεί από όλα τα δάση και περιοχές φυσικού κάλλους σε όλη την Ελλάδα, συμβάλλοντας στην προστασία των ελληνικών δασών. Σύμφωνα με παλαιότερη έρευνα, κάθε χρόνο στην Ελλάδα καίγονται περί τα 500.000 στρέμματα δασικών και γεωργικών εκτάσεων.»

Στην εφημερίδα Καθημερινή διαβάζουμε ότι η πρωτοβουλία Vodafone Smart Forest τυγχάνει θερμής υποδοχής από τον Υπουργό Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας, Χρήστο Στυλιανίδη, ο οποίος δήλωσε: «Το πιλοτικό αυτό πρόγραμμα της Vodafone αποδεικνύει τη σημασία των συνεργειών. Ιδιαίτερα όταν βρισκόμαστε αντιμέτωποι με πρωτόγνωρες προκλήσεις, όπως η αντιμετώπιση της κλιματικής κρίσης και των συνεπειών της. Γιατί η συνεργασία παίζει καθοριστικό ρόλο στην προσέγγισή μας. Βρίσκεται στο επίκεντρο του Υπουργείου Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας. Συνεργασία με φορείς που ξεχωρίζουν με τη δράση τους, όπως η Vodafone. Συνεργασία σε κάθε επίπεδο: την πρόληψη, την προετοιμασία, την ετοιμότητα, την ανθεκτικότητα. Με αξιοποίηση της τεχνολογίας για το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα, σε συντονισμό με την επιστημονική κοινότητα. Η σημερινή πρωτοβουλία, σε πειραματικό στάδιο ακόμα, δείχνει ότι οι τεχνολογικές δυνατότητες εξελίσσονται. Από πλευράς μας, προσδοκούμε ότι τα αποτελέσματα θα είναι θετικά. Σε κάθε περίπτωση, πρόκειται για μια αξιέπαινη κίνηση κι ευχαριστούμε θερμά τη Vodafone για την πρωτοβουλία της». 

Για εκείνους που πραγματικά ενδιαφέρονται και αναγνωρίζουν την αναγκαιότητα της ενσωμάτωσης των νέων τεχνολογιών στην αντιμετώπιση των καταστροφικών φαινομένων κάθε πρωτοβουλία έχει την αξία της. Σε κάθε περίπτωση, δεν πρέπει να μας διαφεύγει το γεγονός ότι για ουσιαστικά αποτελέσματα δεν αρκεί η πρωτοβουλία αν δεν συνοδεύεται από σωστή αντίληψη του προβλήματος και συνέργεια.

Ο υπουργός σωστά τόνισε την σημασία της συνέργειας. Τα τελευταία χρόνια η επιστημονική κοινότητα έχει καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η ολιστική προσέγγιση είναι εκ των ων ουκ άνευ για την σωστή αντιμετώπιση των καταστροφικών φαινομένων. Σε παλαιότερο άρθρο μας είχαμε αναφέρει: «Η διεπιστημονική – ολιστική (transdisciplinary) προσέγγιση προϋποθέτει την συμμετοχή επιστημόνων από διαφορετικούς κλάδους σε έρευνα όπου δεν τους απασχολούν μόνο τα θέματα της δικής τους ειδικότητας. Αυτοί οι επιστήμονες προσπαθούν να κατανοήσουν την σύνθετη δομή του συνολικού προβλήματος και όχι μόνο του τμήματος που αφορά τον κλάδο τους. Πρόκειται για μια συνέργεια σε ανώτερο επίπεδο η οποία περιλαμβάνει τρεις συνιστώσες: 1. Συνεργική διατύπωση του προβλήματος και δημιουργία συνεργικής ερευνητικής ομάδας. 2. Μεταφορά γνώσης και από κοινού επίτευξη λύσης μέσω της συνεργικής έρευνας. 3. Ολοκλήρωση και εφαρμογή της λύσης στην επιστημονική και κοινωνική πρακτική (Lang et al. 2012). https://link.springer.com/article/10.1007/s11625-011-0149-x»

Εγείρεται λοιπόν το ερώτημα: Πού είναι η συνέργεια στην πρωτοβουλία της  Vodafone; Στην «προγραμματική διακήρυξη» για την πιλοτική εφαρμογή αναφέρονται μόνο γενικότητες, εμφανίζονται και κάποιες φωτογραφίες αισθητήρων αλλά δεν διαβάζουμε πουθενά για συνεργαζόμενους φορείς, επιστημονικούς και επιχειρησιακούς, όπως είναι τα Πανεπιστήμια, τα καθ’ ύλην αρμόδια ινστιτούτα και η Γ.Γ.Π.Π. Πώς ξέρουν οι επιστήμονες και τεχνικοί της τηλεφωνίας να οργανώσουν την πληροφορία κατά τρόπο που να καλύπτει τις επιχειρησιακές ανάγκες; Γνωρίζουν τον τρόπο που εκδηλώνεται και εξελίσσεται το καταστροφικό φαινόμενο της πυρκαγιάς; Γιατί   η Telefónica Digital España συνεργάστηκε, όπως είδαμε, με το Πανεπιστήμιο CarlosIII και με τις Dronitec S.L. και Divisek Systems για την δημιουργία του αυτόματου συστήματος πυροπροστασίας δασών;

Είμαστε αναμφισβήτητα υπέρ πρωτοβουλιών όπως αυτή της Vodafone. Όταν όμως οι πρωτοβουλίες αυτές ξεπερνούν κατά πολύ τις δυνατότητες της εταιρίας που υποτίθεται ότι θα τις υλοποιήσει και δεν ανακοινώνονται συνεργασίες με τους καθ’ ύλην αρμόδιους φορείς, ανησυχούμε μήπως  η ευαισθησία για την κοινωνία μπαίνει σε δεύτερη μοίρα και προέχει σαφώς η διαφήμιση της Vodafone.   

ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΚΟΣΤΙΖΕΙ ΑΚΡΙΒΑ ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΕΚΤΩΡ ΜΙΧΑΗΛ ΣΚΙΑΝΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗ ΣΤΙΧΟΙ K...

ΜΑΥΡΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ

 

Ο Κώστας είναι καλός άνθρωπος με ένα ελάττωμα. Προσβάλλεται εύκολα και την προσβολή δεν την καταπίνει. Η μάνα του η κυρά Φρόσω έλεγε –  την καημένη την θυμάμαι σαν τώρα – ο Κωστάκης μου είναι πολύ ευαίσθητος. Να μου τον προσέχετε.

Τον προσέχαμε τον Κώστα και ήταν φίλος μας. Γενικά είχε καλή διάθεση, έκανε καλαμπούρια και ήταν ο καλύτερος τραγουδιστής της παρέας. Στις ταβέρνες που γυρνάγαμε άρχιζε το τραγούδι και δεν το τελείωνε . Μερικές φορές οι άλλοι θαμώνες μας την λέγανε: δεν πάτε σε κάνα ρέμα να τραγουδήσετε ρε! Ο Κωστάκης παρεξηγιότανε και το έπαιρνε βαριά.

Εδώ ακριβώς αρχίζουν τα παράξενα. Ξέρω πως δε θα με πιστέψετε αλλά το ίδιο μου κάνει, την αλήθεια θα την πω. Μια φορά που πήγαμε στην ταβέρνα της γειτονιάς, τον Σουράβλη, ένας βαρύμαγκας που καθότανε παραπέρα με τη γκόμενα σηκώθηκε ξαφνικά, πήγε αγριεμένος προς τον Κώστα και του τράβηξε την καρέκλα. Ο Κώστας έπεσε, σηκώθηκε, τον κοίταξε στα μάτια, πήρε το μπουφάν του από την πλάτη της καρέκλας, το φόρεσε και έφυγε αμίλητος.

Εμείς οι άλλοι το βουλώσαμε. Ο μάγκας είχε κακό όνομα στην περιοχή. Φύγαμε μετά από λίγο συννεφιασμένοι. Μας την είχε χαλάσει το παλιοτόμαρο.

Την άλλη μέρα το μεσημέρι, περνώντας έξω από το μαγαζί του Σουράβλη ακούω το αφεντικό να φωνάζει: Γιατρέ έλα να σου πω!

Εγώ γιατρός δεν είμαι αλλά για τον Σουράβλη όλοι οι πελάτες του είναι γιατροί. Ξέρεις τι έπαθε ο γιατρός, ο μάγκας ο χθεσινός; μου λέει. Δεν ξέρω και δε με νοιάζει. Θα σε νοιάξει αν μάθεις ότι έπαθε έμφραγμα και βρίσκεται στην εντατική. Τον χάνω τον πελάτη, μου είπε και μου έκλεισε το μάτι με νόημα.

Μετά από αυτό, του κάναμε πλάκα του Κώστα: τον έφαγες τον άνθρωπο! Ο Κώστας μας κοίταξε σκοτεινιασμένος και σιωπηλός.

Την άλλη μέρα με πήρε παράμερα. Άκουσε Νώντα και μη με πάρεις στο ψιλό. Έχω σοβαρό πρόβλημα. Το οποίον; του λέω μισογελώντας. Αν συνεχίσεις έτσι σταματάει εδώ η συζήτηση, μου λέει. Κάνω αμέσως πίσω και ο Κώστας μου εξομολογείται τον πόνο του.

Νώντα, ήμουνα έξι χρονών και ο παππούς μου δε μου έκανε το χατίρι να με πάει στο ΣΙΝΕΑΚ. Θύμωσα τόσο που ευχήθηκα ο παππούς να πεθάνει. Την άλλη μέρα ο παππούς έπαθε εγκεφαλικό και μετά από δύο μέρες πέθανε. Εγώ αρρώστησα από διφθερίτιδα και τη γλίτωσα φθηνά μετά από ταλαιπωρία ενός μήνα.

Γέλασα νευρικά. Κώστα παραλογίζεσαι, του είπα. Καλά μου λέει και μου το ξέκοψε.

Τα χρόνια περνάγανε, τα παιδιά της παρέας βρέθηκαν από δω κι από κει αλλά η επαφή μεταξύ μας διατηρήθηκε. Στο μεταξύ μάθανε και οι υπόλοιποι για την εμμονή του Κωστή και όλο γινόταν πλάκα για το ζήτημα πίσω από την πλάτη του. Κυκλοφορούσαν πολλά ανέκδοτα που είχαν όμως και βάση. Τη μια γκρεμοτσακίστηκε στο σκι ο διευθυντής που τον είχε βάλει στο μάτι, την άλλη χτύπησε αυτοκίνητο την γυναίκα που τον είχε παρατήσει και μέσα στα πολλά, όταν τον απολύσανε από μια χαρτοβιομηχανία που εργαζόταν, πήρε φωτιά το κτήριο και η βιομηχανία καταστράφηκε ολοσχερώς.

Ακόμη και τώρα, στα εβδομήντα μας, τον προσέχουμε τον Κώστα. Όταν βγαίνει η παρέα για κάνα κρασί ή τσίπουρο, του γλυκομιλάμε, του δίνουμε την καλύτερη θέση και τον σερβίρουμε πρώτο. Γιατί ο Κωστάκης είναι το καλύτερο παιδί αλλά πολύ ευαίσθητος και παρεξηγείται εύκολα.

ΔΥΟ ΚΙΝΕΖΙΚΑ ΒΑΖΑ

 

Κακός μήνας ο Ιούλης για τη μεγάλη επαρχιακή πόλη με το ηπειρωτικό κλίμα. Και το 1987 τα αιρ κοντίσιον ήταν σχεδόν άγνωστα. Αφόρητη η ζέστη. Κόλλαγαν όλα επάνω μου. Αλλά δεν είχα πάει για διακοπές, ταξίδεψα για δουλειά. Αυτή ήταν η δουλειά μου: ταξίδια.

Τριάντα τόσα χρόνια μετά, κάνει πάλι πολύ ζέστη. Αλλά είμαι στην Αθήνα και έχω κλιματισμό. Σερφάρω στο κομπιούτερ και τραβάω πού και πού μια τζούρα φραπέ με τρεις κουταλιές καφέ. Γυρίζω σε μια στιγμή την περιστροφική πολυθρόνα για να ξεμουδιάσω και αντικρίζω τη βιβλιοθήκη που έχω χρόνια να την συγυρίσω και τα βιβλία είναι το ένα πάνω στο άλλο, χωρίς καμιά σειρά και ταξινόμηση.

Μου αρέσουν τα βιβλία και πάντα είχα την άποψη ότι στη βιβλιοθήκη δεν μπορεί παρά να είναι μόνο βιβλία, όχι φωτογραφίες, μπιμπελό και βιτρίνες. Με εκνευρίζουν τα λεγόμενα «σύνθετα». Δείχνουν έλλειψη σεβασμού στην πνευματική δημιουργία και στην πνευματικότητα γενικότερα. Όμως να που στη μεγάλη βιβλιοθήκη μου που πιάνει έναν ολόκληρο τοίχο υπάρχουν δυο χρυσά κινέζικα βάζα Canton με καπάκι, μέσα σε μια μικρή βιτρίνα. Αυτό κι αν είναι έκπληξη!

Χρόνια τώρα, τα βάζα δεν τα έχω ξεσκονίσει, ούτε καν ακουμπήσει. Το τζάμι της βιτρινούλας είναι βρώμικο και θολό και μετά βίας διακρίνονται. Όμως η ματιά μου τα συναντάει συχνά, γνωρίζει την παρουσία τους κι αυτό μου φτάνει. Φτάνει και περισσεύει για να αφήσει τον νου να ταξιδέψει στην επαρχιακή πόλη, εκείνη την ανυπόφορα ζεστή μέρα που συνάντησα την Πέρσα μετά από  δεκατέσσερα χρόνια.

Η Πέρσα ήταν γειτόνισσα και συμμαθήτριά μου στο δημοτικό. Ήταν μοναχοπαίδι, ένα κορίτσι γελαστό - χωρίς να είναι χαζοχαρούμενο - σβέλτο και απίστευτα δυνατό. Στο σώμα, στην ψυχή και στο μυαλό δυνατό.

Δεν υπήρχε κάτι που να μην έκανε η Πέρσα. Πιάνο, ξένες γλώσσες, μπαλέτο, ενόργανη, μπάσκετ, ποδόσφαιρο, ιστιοπλοΐα, ξιφασκία, σκοποβολή και πάλι κάτι θα ξεχνάω. Θα κομπλάριζε τους πάντες αν δεν ήταν τόσο καταδεχτική και συνάμα διακριτική.

Δεν ανοιγόταν η Πέρσα. Άκουγε με προσοχή, σχεδόν ευλαβικά, ότι είχες να της πεις και προσπαθούσε να σε βοηθήσει, πάντα διακριτικά, λέγοντας την άποψή της. Σπάνια θα την άκουγες να πει κάτι για τον εαυτό της και όταν το έκανε, ήταν απλά μια πληροφορία καθημερινής ρουτίνας.

Αν ήταν όμορφη η Πέρσα, με τα κοντά μαύρα μαλλιά και τα πράσινα μάτια; Ήταν και παραήταν! Αλλά ήταν τόσο έντονη και ξεχωριστή προσωπικότητα που η ομορφιά της πέρναγε σε δεύτερη μοίρα. Τουλάχιστον για μένα.

Δεν είχα ποτέ ιδιαίτερα στενές σχέσεις μαζί της. Οι γονείς της ήταν εκπαιδευτικοί, χημικός η μητέρα και φιλόλογος ο πατέρας και μερικές φορές μας είχαν κάνει μάθημα αλλά πιο συχνά το μάθημα σε μένα το έκανε η ίδια η Πέρσα. Μέχρις εκεί ήταν οι σχέσεις μας γιατί εγώ δεν ήμουν πολύ του αθλητισμού και έπαιζα σπίτι με τον μικρότερο αδερφό μου. Στο σχολείο πάλι, οι παρέες μου ήταν άλλες.

Στο γυμνάσιο η Πέρσα πήγε στο Αμερικανικό Κολλέγιο κι εγώ στο δημόσιο του Βύρωνα. Συναντιόμασταν πια αραιά και πού στο δρόμο και λέγαμε μια καλημέρα, τι κάνεις.

Η Πέρσα πέρασε χημικός μηχανικός από τους πρώτους κι εγώ στην Ανωτάτη με την δεύτερη. Στο φοιτητικό κίνημα ήμουν πολύ ενεργός ενώ εκείνη συμμετείχε σε δεύτερο ρόλο. Συναντηθήκαμε το 1973 στην κατάληψη του Πολυτεχνείου, χαιρετηθήκαμε εγκάρδια και αγκαλιαστήκαμε.

Αυτό ήταν. Μετά την έχασα. Έμαθα πώς πήγε στην επαρχία για να δουλέψει σε κάποιο εργοστάσιο. Εγώ είχα βρει δουλειά σε χαρτοποιεία και είχα παρατήσει τη σχολή. Έγινα εμπορικός αντιπρόσωπος και ταξίδευα στην επαρχία.

Εκείνο το βράδυ του ’87 με την αφόρητη ζέστη, πέρασα από το βιβλιοπωλείο που ήταν ακριβώς δίπλα από το ξενοδοχείο για να βρω κάτι να διαβάσω. Ήξερα ότι θα μου ήταν αδύνατο να κοιμηθώ.

Ψάχνοντας είδα το 1934 του Μοράβια και έκανα να το κατεβάσω από το ράφι, όταν άκουσα τη φωνή της. Γύρισα και την είδα. Φορούσε εφαρμοστή αθλητική φόρμα, τα μαλλιά της ήταν μακριά και το μακιγιάζ την έκανε να φαίνεται πολύ διαφορετική απ’ ότι την ήξερα. Όμως η φωνή της ήταν ίδια. Αγκαλιαστήκαμε.

Η Πέρσα με ρώτησε πού μένω και της είπα. Μου πρότεινε να έρθω στο σπίτι της που ήταν στην άκρη της πόλης, αρκετά δροσερό και με αιρ κοντίσιον. Αιφνιδιάστηκα και στην αρχή αρνήθηκα αλλά μετά συμφώνησα.

Πήγαμε στο σπίτι της, μια μονοκατοικία επιπλωμένη με κλασικά κομμάτια και κάτσαμε στη μεγάλη βεράντα. Έφερε ουίσκι και άναψε ένα πούρο. Με ρώτησε τι κάνω. Της είπα για τη δουλειά, ότι δεν είχα κάνει οικογένεια, ο αδερφός μου είχε φύγει στην Αυστραλία, ο πατέρας μου δεν ζούσε πια και εγώ έμενα με τη μάνα μου στο πατρικό. Εκείνη μου είπε ότι έφυγε στην επαρχία για να πιάσει δουλειά σε εργοστάσιο λιπασμάτων και ότι πριν από πέντε χρόνια έκανε την δική της επιχείρηση για να αξιοποιήσει μια πατέντα της. Τελικά κατάφερε να στήσει ένα εργοστάσιο κατασκευής πυρίμαχων υλικών. Ανύπαντρη κι αυτή σαν κι εμένα.

Βρήκαμε κοινό σημείο στη λογοτεχνία και στη τζαζ και μου ζήτησε να διαλέξω από την τεράστια συλλογή με τα βινύλια για να ακούσουμε μουσική από ένα πολύ ποιοτικό στερεοφωνικό συγκρότημα. Φυσικά άφησα την ευθύνη των επιλογών σε εκείνη και η νύχτα πέρασε χωρίς να το καταλάβουμε και χωρίς να χρειαστούμε βοήθεια κλιματιστικού. Το πρωί αγκαλιαστήκαμε και αποχωριστήκαμε.

Δεν διατηρήσαμε επαφή. Ώσπου, περίπου τέσσερα χρόνια μετά την συνάντησή μας, με πήρε τηλέφωνο ένα δικηγόρος από την επαρχία. Με ρώτησε αν γνωρίζω την Περσεφόνη Αϊβαλιώτη. Όταν του απάντησα θετικά, με πληροφόρησε ότι δυστυχώς απεβίωσε και με όρισε εκτελεστή της διαθήκης της. Θα έπρεπε να κάνω τον κόπο να μεταβώ στην επαρχιακή πόλη για να μου ανακοινωθεί η διαθήκη και να συνεννοηθώ για το τι οφείλω να πράξω.

Η γη έφυγε κάτω από τα πόδια μου. Όλο αυτό ήταν ένα κακό όνειρο. Χρειάστηκα τρεις μέρες για να συνέλθω στοιχειωδώς. Την τέταρτη μέρα έφυγα για την επαρχία και το γραφείο του δικηγόρου.

Πρόκειται για μια τραγωδία, μου είπε. Πριν από περίπου ένα χρόνο σκοτώθηκαν και οι δύο γονείς της Αϊβαλιώτη σε αυτοκινητιστικό. Τώρα εκείνη έβαλε τέρμα στη ζωή της. Αυτό το τελευταίο το άκουσα σαν μέσα σε όνειρο. Το επανέλαβα πολλές φορές μέσα μου για να το δεχτώ.  Η Πέρσα αυτοκτόνησε.

Τους τελευταίους μήνες είχε ρευστοποιήσει τα πάντα. Το εργοστάσιο, τα αυτοκίνητα, το σπίτι επιπλωμένο, τις μετοχές. Τα χρήματα και τα βιβλία τα προόριζε για συγκεκριμένα ιδρύματα που περιθάλπουν κακοποιημένα παιδιά και γυναίκες. Τα βινύλια και το στερεοφωνικό τα άφηνε σε μένα, μαζί με δύο κινέζικα βάζα που ήταν σε βιτρίνα. Πρόσθετε ότι επιθυμούσε να ανοίξω τα καπάκια των βάζων.

Το σπίτι θα παραδινόταν στους καινούργιους ιδιοκτήτες σε δυο μέρες. Έπρεπε να βιαστώ. Πήρα τα κλειδιά από τον δικηγόρο και πήγα. Η μονοκατοικία τη μέρα μου φάνηκε διαφορετική. Χωρίς την Πέρσα την ένοιωσα ξένη, εχθρική. Τα σκούρα ήταν όλα ανοιχτά και το φως χιμούσε μέσα βίαια. Δεν άντεξα, έκλεισα τα παράθυρα και άναψα φώτα. Είδα την βιτρίνα και τα κινέζικα βάζα.

Τα κατέβασα από την θέση τους και τα άφησα επάνω στο γραφείο. Ανάμεσα τους, στη βιτρίνα, ήταν ένα κλειδί. Το κατέβασα κι αυτό. Πήρα βαθειά ανάσα και ξεκαπάκωσα το ένα βάζο. Είδα μέσα στάχτη. Σκέφτηκα ότι ήταν των γονιών της. Μέσα στις στάχτες βρήκα μια φωτογραφία. Ένας άντρας. Μου φάνηκε γνωστός. Επανέλαβα την διαδικασία και για το άλλο βάζο. Τα ίδια. Στάχτες και φωτογραφία άντρα γνωστού. Μα τι; Ανατρίχιασα.

Πριν από λίγους μήνες τα μέσα ασχολήθηκαν για μέρες με δύο κυνηγούς που εξαφανίστηκαν. Είχαν βρεθεί τα σκυλιά τους να γαυγίζουν μέσα σε κλουβιά στην καρότσα του αγροτικού, πολύ αίμα στο χώμα, ίχνη από σύρσιμο και ροδιές από άλλο όχημα. Θυμόμουν ότι οι τύποι αυτοί είχαν συνεργείο αυτοκινήτων αλλά είχαν και παρτίδες με διακινητές ναρκωτικών. Οι έρευνες είχαν στραφεί προς τον υπόκοσμο χωρίς αποτέλεσμα. Σιγά-σιγά το θέμα ξεθύμανε.

Είχα αναψοκοκκινίσει. Τα μηλίγγια μου χτυπούσαν ακατάπαυστα. Το μάτι μου έπεσε στο κλειδί. Άνοιγε ένα συρτάρι του γραφείου. Μέσα ήταν μερικές σελίδες ταχτοποιημένες. Ένα ιδιόχειρο γραπτό με τον ωραίο και λιτό γραφικό χαρακτήρα της Πέρσας.

Ενημέρωνε ότι αυτοί οι άνθρωποι την άρπαξαν από τον δρόμο και την βίασαν όταν ήταν δεκατεσσάρων. Την εγκατέλειψαν σε ένα ερημικό σημείο. Γύρισε στο σπίτι της, πλύθηκε και συγυρίστηκε. Δεν είπε τίποτα σε κανέναν. Κράτησε τον αριθμό του αυτοκινήτου.

Από τον αριθμό βρήκε τους δράστες. Πήγε στην επαρχιακή πόλη και τους αναγνώρισε, έχοντας πάρει προφυλάξεις για να μην την δουν. Μετά αποφάσισε να εγκατασταθεί εκεί και να περιμένει με υπομονή την ευκαιρία. Μάζεψε και άλλες πληροφορίες. Δεν ήταν το μοναδικό θύμα. Οι κοπέλες δεν τολμούσαν να μιλήσουν.

Όταν πέθαναν οι γονείς της, ένοιωσε ότι έφτασε η ώρα. Ήταν Κυριακή πολύ πρωί. Τους έστησε καρτέρι στο κυνήγι. Τους πυροβόλησε με την καραμπίνα της και τους φόρτωσε με το παπαγαλάκι στο φορτηγάκι του εργοστασίου. Τους μετέφερε εκεί και τους μετέτρεψε σε στάχτη στο καμίνι. Είχε μια δουλειά και την τελείωσε.   Έφτασε η ώρα να φύγει κι εκείνη.

Άδειασα τις στάχτες στη λεκάνη της τουαλέτας και έκαψα τις φωτογραφίες και τα γραπτά. Φόρτωσα το στερεοφωνικό, τα βινύλια και τα βάζα στο αυτοκίνητο και έφυγα.

Ακούω Τελόνιους Μονκ, πίνω ουίσκι και καπνίζω ένα κοχίμπα. Τα μάτια μου είναι στραμμένα στη βιτρίνα που πρέπει να βρίσκονται τα κινέζικα βάζα. Νοιώθω ένα σύγκρυο, σα να περνάει μέσα μου η παγωμένη ψυχή ενός κοριτσιού δεκατεσσάρων χρονών.