ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ

Σκοτάδι. Κρατάω ένα μεγάλο φακό. Ρίχνω το φως μου καταπάνω του. Ανατριχιάζω. Στο φως του φακού το σκοτάδι φαίνεται πιο πυκνό, πιο τρομαχτικό. Είναι μια οντότητα αυτό το σκοτάδι; Είναι μια μαύρη τρύπα που ρουφάει το φως; Είμαι μπροστά ή μέσα στη μαύρη τρύπα; Με έχει ρουφήξει μαζί με το φακό;

Σκέπτομαι άρα δε με ρούφηξε καμία τρύπα. Ονειρεύομαι; Κλείνω και ξανανοίγω τα μάτια μου για επανεκκίνηση. Χαμένος κόπος. Το σκοτάδι είναι εκεί και εγώ είμαι μόνος. Δεν υπάρχει άνθρωπος, γάτα, σκύλος ή παπαγάλος. Ακόμα κι ο φακός έχει εξαφανιστεί. Μια μπύρα, ένα τσιγάρο για παρηγοριά. Τίποτα.

Θα παρηγορηθώ από το σκοτάδι. Θα πιω και θα καπνίσω σκοτάδι. Το σκοτάδι με έκανε ποιητή. Επιτέλους.